Χίλια κομμάτια !

Υπερασπίζομαι

2012-01-27T10:26:00.001+02:00

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.
Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.
Αιώνες μοναξιάς.
Τώρα μη. Μη με σταματάς.
Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.
Ονειρεύομαι ελευθερία.
Μέσα απ' του καθένα
την πανέμορφη ιδιαιτερότητα
ν' αποκαταστήσουμε
του Σύμπαντος την Αρμονία.
Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.
Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία
Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ
Σ' ΑΓΑΠΩ
και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.
Απλώνω τα χέρια
στον Ερωτά στην αλληλεγγύη,
στην Ελευθερία.
Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.
"Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ. "

Ανέκδοτο ποίημα...
"ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ"

***

2L8 - Understanding of standing under the same cloud

Βρές το εδώ!

Δεν έχει νόημα να κλαις

2012-01-24T23:40:00.000+02:00

Πάτα πάνω και πάρ'το εδώ!

Η Έφη #3

2012-01-20T00:01:00.002+02:00

The duel of fates...

Το καλό του να είσαι μια ταπεινή, μοχθηρή, λίγο αποκρουστική αλλά πονηρή και πουτανιάρα σαλαμάνδρα, είναι οτι μπορείς και σε σπέρνεις εκεί που που δεν σε φυτρώνουν. Ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων γιατί ως ερπετό δεν καταλαβαίνω τα γνωμικά για... φυτά!

Χαίνομαι κάτω απο τα πόδια σας, τριγυρνάω κάτω απο τις καρέκλες όταν πίνεται τον καφέ σας στην Μπενάκη και στην ψησταριά όταν πίνετε τα κρασιά σας στου Ψυρρή. Χρόνια πολλά τώρα ακούτω τις περιπέτειες σας, τις απόψεις και κάνω μπανηστήρι στις σκέψεις και τις αγωνίες σας. Τα πράγματα όμως αλλάξαν τελευταία.

Παλιά άκουγα τους ανθρώπους να "φτιάχνουν" πλούσιο βιογραφικό για να βρούν μια καλύτερη δουλειά. Τώρα ακούω να το κάνουν απλούστερο για να πιάσουν μια οποιαδήποτε δουλειά. Κάποτε έψαχναν που θα βγούνε έξω την επόμενη μέρα ενώ τώρα κανονίζουν που θα βρεθούν όλοι μαζί μέσα. Παλιά μετρούσαν χιλιόμετρα σε ταξίδια, σε νέους τόπους και προορισμούς ενώ πλέων τα διόδια.

Παλιά μέτραγα χαμόγελα, τώρα αναστεναγμούς.
Παλιά οι νέοι περνούσαν καλά, τώρα υποφέρουν.
Δεν μπορώ να σας καταλάβω, στα ίδια πράγματα, διαφορετικός χρόνος. Τι έχει αλλάξει; Τι σας ταλαιπωρεί; Τι δεν μπορείτε να κάνετε καλύτερο;

Μέσα απο όλη αυτή την μιζέρα θέλω να σας δώ να γελάτε
Υπομονή....
η σαλαμάνδρα
η Έφη.

****

The duel of Fates

Βρές το εδώ!

Να σε δω να γελάς

Βρές το εδώ!

Mashuped

2012-01-04T00:59:00.000+02:00

Στα 27 μου, πλέον με μακρυά μαλλιά, έμαθα τι θα πει μαλακτικό. Αλλά ακόμη προσπαθώ να ξεμπλέξω τα πράγματα μέσα στο κεφάλι μου....

Μεγαλώνω ρε φίλε και θέλω να σταματήσει ο κόσμος. Ίσως φανεί αιρετικό αλλά μετά από μια γαμημένη 5ετία από δυσκολίες είμαι στην καλύτερη φάση της ζωής μου και φοβάμαι. Είναι περίεργο γιατί δεν το έχω συνηθίσει, απλά πάντα πάλευα να κάνω τα πράγματα καλύτερα... και τώρα, απλά είναι.

Όλα μες το κεφάλι μου είναι ένα μπερδεμένα. Αλλά όλα φεύγουν.
Ξεμπερδεύουν όταν βλέπω τα μαλλιά σου να πέφτουν στους ώμους μετά το μπάνιο.
Φεύγουν όταν ακούω την ανάσα σου το βράδυ όταν κοιμάσαι πιο νωρίς από μένα.
Διαλύονται όταν είσαι κουλουριασμένη με την κουβέρτα και διαβάζεις για πολλοστή φορά το αγαπημένο σου βιβλίο.

Άλλοι ίσως θα ήθελαν κάτι περισσότερο,
εγώ όμως είμαι ευγνώμων γι αυτό που έχω και θέλω να μείνει για πάντα έτσι...
κι αν δεν μείνει εγώ όπως πάντα... θα προσπαθώ!

***

Υ.γ.: Σε αφήνω να κοιμηθείς με το αγαπημένο μου mashup, έτσι απλά!

Καλη χρονία....

2012-01-03T21:48:00.001+02:00

.... με ένα μονάχα πράγμα:

.......να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον!!!

Inside

2011-12-26T02:30:00.001+02:00

Η Έφη #2

2011-12-20T21:05:00.000+02:00

We can stop here, this is bat country…

Αν και Σαλαμάνδρα, οι νυχτερίδες -σε αντίθεση με τους χαμαιλέοντες- με γοητεύουν. Είναι πλάσματα που κυκλοφορούν incognito. Είναι πλάσματα σιχαμερά για τον πολύ κόσμο και φιλικά για τους «weirdoes» και τα «creeps». «Γαλάζιες ερωμένες» που ξεπετάγονται μετά την δύση του ηλίου, κάτι σαν χαρακτήρες από τραγούδια των Tiger Lillies. Γριές πουτάνες που δεν ξυρίζουν τα πόδια τους, ουρολάγνοι μπαμπουίνοι με πολλά λεφτά, τραβεστί μαμάδες με τα έντερά τους απλωμένα στην απλώστρα και άλλες τραγικές/μαγικές φιγούρες.

Καθώς κυλούσα ένα πρωινό να πάω στην φωλιά μου είδα δυο από αυτές σε ένα θέαμα παράλογα ανθρώπινου. Πρωταγωνιστές δυο -από αυτές τις- τραγικές φιγούρες. Η μία πρωταγωνιστής του σήριαλ: «Η 3η ηλικία των 150€». Γυναίκα-30 κιλά εναπομένουσας σάρκας που πηγαινοέρχεται σε ένα καταφύγιο, ανάμεσα σε τετραώροφες πολυκατοικίες 5ετίας, που μπροστά της η παράγκα του Καραγκιόζη μοιάζει με αυθαίρετο στην Πεντέλη. Ο άλλος φιγούρα που κάποιοι θεωρούν κατσαρίδα που φεύγει με σπρέι που το κρατάς... με το δεξί χέρι μόνο. Ξανθός με σπαστή προφορά, ότι πρέπει να τους ρίξεις το φταίξιμο για όλα σου τα προβλήματα. Εγώ σαν πουτάνα γυναίκα, έστω σαλαμάνδρα που είμαι, έστησα αυτί να ακούσω τι είχαν να πουν ένας πιθανότατα Ρώσικης/Βαλκανικής καταγωγής πρόσφυγας-αλλοδαπός-wtf με μια ξεχασμένη απο τον χρόνο γιαγιά που έχει τόσα χρόνια μπροστά της όσα € της έχουν απομείνει σε λογαριασμό στην τράπεζα.

Η κυριούλα, λέει, είχε θέμα με τον κήπο της. Η κοτούλα που της έκανε αυγουλάκια (μέσα στην πρωτεύουσα) πέθανε, κάτι ξύλα από σπασμένα έπιπλα είχανε σπάσει και οι τσουκνίδες και τα αγριόχορτα, μάλλον, δεν της επέτρεπαν να πάει στην τουαλέτα που έχει έξω στον κήπο. Ο τύπος.. αυτός που μας παίρνει τις δουλειές, ήταν από πάνω μέχρι κάτω στις λάσπες, τα είχε καθαρίσει όλα, είχε πετάξει ένα σωρό μπάζα, νεκρά ζώα και είχε βάλει σε τάξη τον κήπο. Η κυριούλα που όλοι οι γείτονες την είχαν χεσμένη έτρεχε (λέμε τώρα) να δώσει κάτι που κρατούσε στο χέρι της, σαν πληρωμή, στον τύπο ενώ αυτός κουνούσε δεξιά-αριστερά το κεφάλι του, αρνούμενος την προσφορά της. Τελικά της είπε καλημέρα, έφυγε και δεν πήρε ποτέ τίποτα.

Πάλι καλά που δεν βλέπω τηλεόραση, γιατί κάπου άκουσα ότι αυτοί οι τύποι, τις γιαγιάδες τις βιάζουν πρώτα, τις σκοτώνουν ύστερα και κάνουν κακά στο πτώμα τους... όλα αυτά για να τους πάρουν την σύνταξη. Κοίτα να δεις!

Χρόνια πολλά...
η σαλαμάνδρα,
η Έφη.

US Roadtrip #1

2011-10-16T20:06:00.000+03:00

Ξεκινάμε λοιπόν (κλασσικά καθυστερημένα) πίσω σε μια υπόσχεση που είχα δώσει για φωτοαναφορά απο το καλοκαιρινό μας roadtrip εις τας Αμέρικας που σαν σκοπό είχε κυρίως την ετήσια Comic-Con που γίνεται στον Σαν Ντιέγκο.

Σε αυτό το πόστ θα αναφέρω λιγάκι ίσως την πιο ωραία πόλη (απο τις 3ς) που επισκέφθηκα στις ΗΠΑ, το San Diego, το οποίο μου θύμησε την δική μας Θεσσαλονίκη. Χαλαρή πόλη, με πάρα πολύ πράσινο, όμορφο κέντρο και δίπλα στην θάλασσα. Το convention center είναι πάνω στο λιμάνι και απ'ότι μάθαμε τον S.D. ζει από αυτό το event και θα είναι κρίμα να μεταφερθεί στο Las Vegas.

εδώ είναι η είσοδος του "Ιστορικού Κέντρου του S.D." και ακριβώς απέναντι απο την στάση του τράμ στο Conv. Center

... ένας συνταξιδιώτης κάτω απο ένα ουρανοξύστη...

Εδώ βλέπουμε το τράμ και τις γραμμές του...

και παρακάτω θα δούμε την στάση έχει μεταμορφωθείσε ύφος "κόμικ"!!!!

Μια μικρή γεύση απο τον δρόμο μπροστά στο convention center...

(μα τι άλλο; steakάδικα με στριπτίζ)

...μια μικρή γεύση απο ουρανοξύστη...

... το conv. center...

...και λίγο απο κέντρο:

Μια chevy....

...ένα γήπεδο baseball

! ΠΟΛΥ ΦΑΪ !

και μια απο (σχετικά) ψηλά:

Σε επόμενο πόστ θα ακολουθήσουν μονάχα μερικές φωτό απο τις χίλιες περίπου σχετικά με την Comic-Con !!!!!

Η Έφη #1

2011-10-13T23:17:00.003+03:00

Είμαι μια σαλαμάνδρα, έτσι χωρίς λόγο.

Όταν γεννήθηκα, η μαμά μου χάρισε ένα πράσινο παλτό, ένα κίτρινο t-shirt, δυο κόκκινα all-starάκια κι ένα γαλάζιο περικάρπιο. Ήθελε λέει να μάθω αυτά που κάνουν οι χαμαιλέοντες. Αν κι εμένα, το να αλλάζω χρώμα κάθε τρεις και λίγο αναλόγως με το πού και με ποιον είμαι μου φάνηκε σαν... γυναικεία ανασφάλεια.

Την άφησα λοιπόν πίσω μου κι επικεντρώθηκα στα πράγματα που μου αρέσουν. Κάνω αυτά όπως θέλω εγώ και δεν γίνομαι εγώ σαν και αυτά. Τάδε έφη μια σαλαμάνδρα... η Έφη.

Μου άρεσουν λοιπόν πολλά πράγματα. Μου αρέσει ο γαλλικός καφές με γεύση καραμέλα και φουντούκι. Μου αρέσουν τα mp3 και οι HD ταινίες. Μου αρέσουν τα Εξάρχεια και οι Opeth καθώς και το φεγγάρι. Μου αρέσει η-τέχνη-του-να-μην-κάνεις-τίποτα, τα λάστιχα των αυτοκινήτων, τα ίδια τα αυτοκίνητα, τα πιτσιρίκια, η θάλασσα, η κιθάρα όπως επίσης μ’αρέσουν και τα μακαρόνια.

Μ’αρέσει να μην ενοχλώ τον κόσμο. Γι αυτό δεν θέλω να με βλέπουν. Περνάω αθόρυβα ανάμεσα από τα πόδια τους στα παγκάκια το βράδυ, ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα την ημέρα, να πηγαίνω από ταράτσα σε ταράτσα και κοιτάω τους ανθρώπους. Αυτούς που πίνουν τον καφέ τους συλλογιζόμενοι κι όχι αυτούς που δεν αγαπούν την στιγμή.

Ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και τραβάω φωτογραφίες, τεντώνω τα αυτιά μου και ηχογραφώ, ρουφάω με τα ρουθούνια μου την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων που αποτελούν την πόλη στην οποία ζώ.

Στις γυναίκες αρέσει να πηγαίνουν για ψώνια. Εγώ πάω σε προπατζίδικα. Ξέρεις γιατί; Γιατί η ίδια η λέξη έχει πολύ πλάκα. Να, για παράδειγμα βάλε ένα παιδάκι 2 ετών να πει προπατζίδικο... στις 3ς πρώτες κι άλας προσπάθειες θα έχεις ξεκαρδιστεί στα γέλια. Πάω επίσης και μέσα στο χρηματιστήριο. Νιώθω σαν να είμαι στον Τάμεση, τόσο γνωστός μα και τόσο βρώμικος. Πάω επίσης και στο Σύνταγμα. Κάθομαι και βλέπω τους ανθρώπους που μπαίνουν στο κτήριο της Βουλής και είναι σαν να βλέπω ένα σωρό εξωγήινους να μπαίνουν στο Έντερπράηζ (-μόνο που οι δικοί μας δεν καταφέρνουν και τίποτα).

Μου αρέσουν πολλά πράγματα, μέρη και άνθρωποι.

Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μου αρέσουν.
Γι αυτά θα πούμε άλλη φορά.

Φιλικά....
η σαλαμάνδρα
η Έφη.

***

Εγώ ας καλωσορίσω την Έφη στο σπίτι μας,
κι ελπίζω να μας ξαναεπισκεφτεί.

Θα περιμένουμε νέα της!!!!!

Είσαι αδερφή....

2011-10-07T20:04:00.003+03:00

Ο Νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι....

2011-08-09T20:19:00.001+03:00

Στο Strange Journal βρήκα μια πολύ ωραία ανάρτηση που περιέχει ένα κείμενο που είχε γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις, σχετικά με τις φοβίες του (τις αρχές της δεκαετίας του '90) για την ολοένα αυξανόμενη εμφάνιση των φασιστοειδών, νεοναζιστοειδών και άλλων κακοηθών νεοπλασμάτων μιας κοινωνίας.... που πλέον φαίνεται να νοσεί από πολιτικό και κοινωνικό καρκίνο όσο ποτέ άλλοτε!

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».

Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους).
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων.

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.
Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε.

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Θα ήθελα να δώ, τι μπορεί να σχολιάσει, ένας... έστω ένας από δαύτους !!!!

I heart SDCC

2011-08-06T20:58:00.002+03:00

Τα όνειρα πρέπει να τα κυνηγάς. Όσο μικρά κι ασήμαντα...δεν παύει να είναι στόχοι!

Αυτό είναι το πρώτο δείγμα άπω το Υπερατλαντικό ταξίδι μας στην μακρινή California.
Σταθμός νούμερο1: San Diego για την ουσία και το σκοπό του ταξιδιού... την ετήσια Comic-Con!
Σταθμός νούμερο2: Las Vegas, γιατί.... εεεε... έεεε, πήγαμε, οκ;;;;
Σταθμός νούμερο 3: L.A. - Hollywood γιατί πρέπει να δούμε λίγη απο την δόξα όλης αυτής της τρέλλας !!!

More to come... soon in the theaters around you !!!!

Π Τ Ν

2011-06-30T00:46:00.002+03:00

Enjoying…

2011-06-09T11:14:00.004+03:00

Τον πρώτο μου αρθράκι για την ηλεκτρονική έκδοση του Ποπ και Ροκ

Enjoying…

«Πόσο λίγα είναι αναγκαία για την απόλαυση. Ο ήχος μιας γκάιντας. Χωρίς την μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος» είπε κάποτε ο Νίτσε. Θα μπορούσα να συμπληρώσω ότι ίσως να χρειαστώ κι ένα ζευγάρι ακουστικά, διότι η μουσική απόλαυση είναι μία μοναχική διαδρομή. Προετοιμασία, ταξίδι και προορισμός. Έτσι, λοιπόν, βάζω το “Kind of Blue”, φοράω τα ακουστικά και αφήνω τον Miles Davis με την μπάντα του να με συνεπάρουν με τελικό προορισμό…. κάπου ψηλά.

Εκεί που η δημιουργία στροβιλίζεται μέσα σε ήχους που μπερδεύονται. Ξεκινάνε από μια κοινή βάση και συνεχίζουν προς τα πάνω. Μερικοί ήχοι φεύγουν δεξιά, άλλοι αριστερά και κάποιοι σταματάνε. Όλοι όμως ανθίζουν σε αυτό το δέντρο της δημιουργίας. Μου θυμίζει αυτό που οι Σκανδιναβοί έχουν ονομάσει «Yγκντρασιλ» (η δική μας Μελία), το Δέντρο του Κόσμου, όπου βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος, έχει τρείς ρίζες κι ενώνει τους εννέα κόσμους της μυθολογίας τους. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι και η μουσική μας, ένα τεράστιο πλέγμα ατόφιας έμπνευσης που καταφέρνει μέσω υλικών μέσων να μεταφέρει ζωή και πνοή. Ότι δηλαδή έχουμε ανάγκη... τον προσωπικό μας ήχο μιας γκάιντας.

Αλλά ας μείνουμε στο Δέντρο της Δημιουργίας. Καθώς συνεχίζω να ακούω την τρομπέτα του κυρίου Miles να τραγουδά, προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τους ήχους του πλέγματος αυτού, ξεκινώντας από τις ρίζες. Ρίζες που βρίσκονται στις “High Hopes” των Pink Floyd. Στην ανάγκη ενός κόσμου πλασμένου έτσι όπως τον χαζεύουμε με βλέμμα αδέσποτο προς τον ορίζοντα μακριά από εκείνον που δεν μας θέλει. Μακριά από αυτήν την πόλη που μείναμε τόσο πολύ. Μάζεψε τα πράγματα σου και φύγαμε λένε οι Madrugada στο “Electric”, κι εγώ ακόμη προσπαθώ να βάλω τάξη σε αυτό το τεράστιο μουσικό κουβάρι.

Το πιάνω από μια άκρη που περισσεύει και ανακαλύπτω το “Fragile Dreams” από τους Anathema. Θρυμματισμένα όνειρα και κομμάτια που συνθέτουν ένα παζλ από αγάπη. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ουίλιαμ Σέξπηρ «Εάν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, ας παίξει». Ας παίξει λοιπόν, ας παίζει το ομώνυμο τραγούδι, η “Αγάπη” δοσμένη με την βραχνή φωνή του Χρήστου Θηβαίου. Ας ξαναπαίξει κι ας μην είναι μονάχα για την αγάπη. Ας βγάλει οργή. Ας βγάλει θυμό και μίσος.

Ας μιλήσει και για τον θάνατο που εκπέμπει το χρυσό του φως κατά μήκος του μαύρου ουρανού καθώς οι σκιές της νύχτας χαμηλώνουν. Στην νύχτα που ανήκει στους Machine Head και το “Descent the Shades of Night” με τις σκιές του που περιπλέκονται σαν τις νότες πάνω στο πεντάγραμμο. Μπλέκονται σε ένα ατελείωτο χορό όπως τα φύλλα μεταξύ τους, στο Δέντρο αυτό της Δημιουργίας. Σε έναν χορό που θα μιλήσει μελαγχολικά για έναν χωρισμό αλλά και γρήγορα και χαρούμενα για την ένωση δυο σωμάτων. Για την μαγεία αυτή της ένωσης.

«Η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή μαγείας» είπε ο Marilyn Manson, πόσο δίκιο μπορεί να έχει; Δίκιο και για την μαγεία που μπορεί να βγάλει ένα παραδοσιακό όργανο όπως το μπουζούκι στα χέρια του Θανάση Παπακωνσταντίνου και να ξεπεταχτεί το “Όταν Χαράζει” με την φωνή του Γιάννη Αγγελάκα. Μεθυστικά λόγια για την πνοή που φεύγει την χαραυγή και γίνεται πεταλούδα. Μεθυστικά λόγια σαν και αυτά του Jim Morrison για τους ανθρώπους που φαίνονται περίεργοι, για τα πρόσωπα τους στην βροχή όπου κανένας δεν θυμάται τ’ όνομα σου.

Ούτως η άλλως τα ονόματα στο κέντρο του σύμπαντος δεν έχουν σημασία, ούτε αυτά που αναφέρθηκαν, ούτε αυτά που παραμένουν σαν κόκκοι της άμμου στην θύμηση μας. Κάθε «κόσμος» έχει το δικό του ύφος, την δική του μουσική αξία και προσφορά. Είναι διαφορετικοί, όπως το πολιτικό “Guns of Brixton” των Clash με το ερωτικά παραπονιάρικο “Please don’t let me be misunderstood” που έχει πρωτοτραγουδηθεί από την Nina Simone. Αλλά είπαμε, σημασία δεν έχουν τα ονόματα.

Σε αυτό το πλέγμα οι κόσμοι γίνονται ένα. Τα συναισθήματα γίνονται ένα. Όλες οι αφορμές γίνονται αιτία και το αποτέλεσμα μοιάζει να βυθίζεται στην αρχή της διαδικασίας της αγάπης για την μουσική. Πριν καν τελειώσω το άλμπουμ που κρατάω στα χέρια μου, έχω συνειδητοποιήσει ότι ακόμη δεν έχω ακούσει τίποτα. Πόσα πράγματα υπάρχουν εκεί έξω. Πόσα ποτάμια, λίμνες, ωκεανοί και κοιλάδες να ανακαλύψεις.

Τι μπορεί να σου κάνει ένα ζευγάρι ακουστικά, έτσι;

Δημήτρης Κουτσομιχάλης