Χιλια κομματια !

Veils - San Gungs (2009) - review και νέο ξεκίνημα.

2009-11-06T17:28:00.004+02:00

Ένα βασικό χαρακτηριστικό του εαυτού μου είναι ότι μ' αρέσει να ξεκινώ καινούργιες δραστηριότητες. 'Ντάξ, τις περισσότερες φορές το αφήνω στην μέση ή δεν γίνομαι πολύ καλός στο συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά, who cares? Το θέμα είναι ότι ένα κύμα ανανέωσης υπάρχει στον αέρα. Καινούργια πράγματα που σε απασχολούν, μικροί ηλίθιοι στόχοι, που άμα τους καταφέρεις νιώθεις υπέροχα και άλλα τέτοια μικροπράγματα είναι που σε κάνουν να νιώθεις (μαζί με τον έρωτα) οτι δεν πέθανες ακόμα!

Έτσι λοιπόν ανανεώθηκα κι εγώ... πώς;

Με μία καινούργια δραστηριότητα, λέω(γράφω, τι άλλο;;;) την άποψή μου σχετικά με μουσική. Όλα αυτά στο Postwave.Gr. Έτσι λοιπόν παραθέτω κι εδώ τα review που γράφω (μια εισαγωγή έστω...).

***

The Veils - Sun Gangs
1. Sit down by the fire / 2. Sun Gangs / 3. The Letter / 4. Killed by the Boom / 5. It hits deep / 6. Three Sisters / 7. The house she lived in / 8. Scarecrow / 9. Lakspur / 10. Begin again
6 Απριλίου 2009 - Rough Trade

Από τον στίχο «...and my father's singing in the fallin' leaves, there's no way out of this old world even if you try» καταλαβαίνει κάποιος ότι να είσαι γιος μουσικού είναι δίκοπο μαχαίρι. Φαίνεται, όμως, ότι για τον Finn Andrews ήταν μια πολύ καλή βάση έτσι ώστε να εξελιχθεί σαν καλλιτέχνης. Αν και είχε ασχοληθεί πρώτα με την ζωγραφική και ύστερα με την δημιουργία ταινιών, στα 16 του αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο και να ασχοληθεί αποκλειστικά με την μουσική. Και πολύ καλά έκανε...

Γιατί όταν ακούσεις για πρώτη φορά το Sun Gangs, το (εναρκτήριο) "Sit sown by the fire" με το πιάνο και την (άριστη) ερμηνεία του Finn σε τραβάει αμέσως από το μανίκι και σε ακουμπά δίπλα σε ένα ποτάμι. Η φωτιά σε ζεσταίνει κι εκείνη από απέναντι σε κοιτά επίμονα. Ένα τραγούδι που το ακούς άνετα, ξανά και ξανά, παντού. Στο σπίτι, στο αμάξι και στην δουλειά. Ίσως ο καταλληλότερος τρόπος για να ξεκινήσει ένα άλμπουμ. Συνεχίζοντας, το "Sun gangs" είναι μια απλή μπαλάντα. που παίζει ανάμεσα στα χρώματα του γαλάζιου και του γκρι. Ένα απλό τραγούδι που όμως εξυπηρετεί το σκοπό του. Να βρίσκεται, δηλαδή, ανάμεσα στο "Sit down by the fire" και το "The Letter".

...η συνέχεια εδώ...

2009-11-05T20:30:00.002+02:00

Δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν φοβάμαι σε τίποτα,
είμαι λέφτερος!

Αναλαμβάνω την ευθύνη

2009-11-04T10:41:00.009+02:00

Ας πούμε οτι τρακάρεις ρε φίλε, οκ;

Είσαι εσύ στον δρόμο και κλείνεις κάποιον άλλον, χτυπάτε, γίνονται σμπαράλια τα αυτοκίνητα και φταις εσύ... μονάχα εσύ και κανένας άλλος. Υπάρχουν δύο επιλογές. Πρώτη να υποστηρίξεις ότι: "Ά γαμήσου μαλάκα, θες να παίξουμε μπουκέτα;" και η δεύτερη: "Συγνώμη ρε φιλαράκο έφταιξα, να θα σου κάνω δήλωση... οκ φέρε και την αστυνομία."

Πόσο εύκολο είναι κάποιος να αναλάβει την ευθύνη; Πολλές φορές δύσκολο αλλά τις περισσότερες είναι πανεύκολο. Και ξέρεις πότε είναι πανεύκολο;;; Όταν ο άλλος, πάρει, δεν πάρει την ευθύνη στα παπάρια του, ίσα ίσα θα σταματήσεις να τον πρήζεις. Ας πούμε ότι ένας δημόσιος υπάλληλος χάσει ή καθυστερήσει ένα πολύ important χαρτί σου. Του λες: "Μα καλά ρε Καραμήτρο, πόσο καιρό το έχεις χάσει/καθυστερήσει" και εκείνος σου απαντά: "Συγνώμη κύριε, αναλαμβάνω την ευθύνη, εγώ φταίω."

Στην περίπτωση του ατυχήματος, έχει σημασία γιατί αν σου ζητησΕΙ συγνώμη ο άλλος, θα αποζημιωθείς για το αυτοκίνητο σου. Στην δεύτερη περίπτωση όμως, εσυ δεν θα κερδίσεις τίποτα, ίσα ίσα, θα σε ξεφορτωθεί ο υπάλληλος... τι θα του κάνεις μήνυση; Χά!

Να λοιπόν, στα αρχίδια του ο πρώην, ο παραπρώην και όλοι οι μελλοντικοί πρωθυπυργοί και υπουργοί μας έχουν όλους μας γραμμένους στα παπαράκια τους... γιατί είναι δημόσιοι υπάλληλοι!

Γι αυτό μην ακούω για κάποιους που παραιτούνται και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους... είναι πιο ανεύθυνη πρόταση που έχω ακούσει ποτέ. Πιο πολύ μου μοιάζει για αποποίηση των ευθυνών και μπαλάκι που πετιέται στους επόμενους....!

Τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι!

2009-10-31T11:42:00.004+02:00

Είσαστε φασίστες και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Η ιδεολογική σας καραμέλα δεν διαφέρει από αυτή της Χρυσής Αυγής όταν επιτίθεται τυφλά σε μετανάστες και αλλοδαπούς. Ούτε καν οι προκηρύξεις σας. Αυτοί απειλούν τους μετανάστες να προσέχουν, εσείς λέτε να προσέχουν οι μπάτσοι. Αυτοί μισούν το χρώμα του δέρματος, εσείς το χρώμα της στολής.
Πικρή η αλήθεια αλλά δεν πολεμάτε το σύστημα. Σφάζετε απλώς τα όργανα. Κόβετε τα κεφαλάκια της Λερναίας Ύδρας και αυτά ξαναβγάινουν διπλά και τριπλά.Και αυτό μόνο φτάνει για να συνεχίζετε ένα βλακώδη πόλεμο με την ΕΛ.ΑΣ. δημιουργώντας θύματα αθώους και άσχετους μπάτσους από τη μία, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. στην προσπάθεια της να σας βρει θα δημιουργήσει τα δικά της αθώα και άσχετα θύματα.Τί περιμένετε δηλαδή; Ποιος είναι στόχος σας; Τι καταφέρνετε; Γιατί όπως ενεργείτε, φτάνουμε εκεί με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που θέλετε. Να γίνουν ακόμα χειρότεροι οι μπάτσοι, να έχουμε χειρότερη αστυνόμευση.

Δεν υπερασπίζομαι ξαφνικά τους μπάτσους. Κατά καιρούς έχουνε κάνει κι αυτοί χοντρές μαλακίες, και έχουνε φάει κοσμάκη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα ακολουθήσω την στραβή μέθοδο που ακολουθούν αυτοί. Αντίθετα από αυτούς γνωρίζω πώς πίσω από μία κουκούλα κρύβεται ένας άνθρωπος καλός ή κακός που θα κάποια στιγμή κριθεί. Και αντίθετα από εσάς το ίδιο θα κρίνω για κάτω από το καπέλο ενός μπάτσου. Κι όσο μου τη βαράει η αστυνομική ασυδοσία που προστατεύεται από μία στολή, τόσο και η δική σας πίσω από ένα Καλάσνικοφ. Μόνο που όσες διαφορές και να έχουμε ένα τέτοιο όπλο αρνούμαι να το αγγίξω.

Είναι και το άλλο: Ένας ένοπλος επαναστάτης όπως θέλετε να ονομάζεστε είναι έτοιμος να συλληφθεί, να φυλακιστεί ακόμα και να πεθάνει για τις ιδέες του; Μπορείτε να ζήσετε με αυτό το τίμημα ή έχετε την αυταπάτη πώς θα μείνετε ασύλληπτοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα; Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα σκεφτήκατε αυτά πριν αρχίστε να γαζώνετε με Καλάσνικοφ αστυνομικά τμήματα.

Θέλω να πιστεύω πώς μέσα σε ένα εφηβικό επαναστατικό ενθουσιασμό δεν φανταστήκατε εκείνη την ώρα ότι μπορεί από έναν τυφλό πυροβολισμό να υπάρξουν πραγματικά θύματα. Πώς όπως ένα αφελές παιδί δοκιμάσατε να τρομοκρατήσετε τον μεγάλο σας αδερφό πυροβολώντας τον με το όπλο του μπαμπά σας και έτσι φέρατε το ατύχημα.

Γιατί αν διαφορετικά ενεργήσατε τελείως συνειδητά να σκοτώσετε, δεν έχετε μεγάλες διαφορές από τους Φασίστες ή τους Ναζί, άρα το ίδιο θα σας αντιμετωπίσω...

Αναδημοσίευση απο το "Έχουμε πόλεμο μωρό μου".

***

Μην ξεχνάτε, οι τρομοκράτες είναι τριακόσιοι και μαζεύονται όλοι σε ένα κτήριο...

Μουσική ταυτότητα....

2009-10-26T00:46:00.006+02:00

Μέσα από διάφορες συζητήσεις σχετικά με μουσική τον τελευταίο καιρό, βρέθηκα στη θέση αναζήτησης μιας ταμπέλας που να με/σε/τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Βλέπω ανθρώπους, όπως έχω δει τον εαυτό μου, να περιμένουν μέσα από την μουσική, να αναδειχθεί ένα μονοπάτι στο οποίο θα βαδίσουν και θα διαμορφώσουν τα συναισθήματα, την όρεξη και γενικά τον τρόπο ζωής (συμπεριφοράς καλύτερα).
Τελικά υπάρχει αυτό που ονομάζουμε "μουσική ταυτότητα";
Έτσι αναρωτήθηκα, τι κάνω εγώ ο ίδιος τόσα χρόνια.

Facts:
Έχω αγοράσει φαρδύ παντελόνι (την εποχή που άκουγα hip-hop)...
Έχω αγοράσει AllStarράκια...
Έχω αγοράσει μπλούζες απο metal bands (οταν ήμουν αμετανόητος metalάς)...
Έχω πάρει πουκάμισα σε διάφορα χρώματα (εεε όχι και ροζ) επειδή γουστάρω....
Έχω πάρει καρφιά για τα χέρια, αλυσίδες και διαφορα Alchemy Gothic μενταγιόν σαν αξεσουάρ....
Κι έχω πάει σε αμέτρητες συναυλίες...
(Όλα αυτά τί είνα; Πράγματα άσχετα απο την ίδια την μουσική...)

Μετάνιωσα για κάποιο απο αυτά; Μάλλον όχι...
Αλλά τι γίνεται για τους ανθρώπους που η μουσική δεν αποτελεί ένα μέσον ψυχαγωγίας και έκφρασης αλλά σαν ένας μια εναλλακτική για ταύτιση με πρόσωπα και καταστάσεις;
Είναι λυπηρό όταν οι άνθρωποι εμμένουν στα χαρακτηριστικά που (ίσως) πλαισιώνουν μια μουσική, και όχι στην ουσία της ίδιας της μουσικής. Όταν το συναισθηματικό φαίνεσθαι (είτε αυτό είναι οργή, είτε είναι κατάθλιψη είναι χαζοχαρουμενιά) είναι αυτό που μετράει περισσότερο από έναν δίσκο με "καλή μουσική". Μπορεί να περάσει από τα αυτιά σου η καλύτερη μουσική και να την χάσεις μόνο και μόνο επειδή ήταν λίγο πιο χαρούμενο ή λίγο πιο brutal απ' ότι θέλεις να ακούσεις.
Τελικά παίρνουμε αυτό που μπορεί η μουσική να μας δώσει ή φτιάχνουμε κατι που μας λείπει;
Ποιος είναι ο σκοπός που εξυπηρετεί η μουσική;

***

Θέλεις μουσική ρε καργιόλη; Εεεε, πάρτα τότε...:
Infidelity - Underestimate me (ωραίο alternative rock από το Ελλαδισταν μας)
(the) Last Drive - Magdalene (από τον τελευταίο τους δίσκο)
Θεοδοσία Τσάτσου - Ζούμε ανάμεσα τους (...κι όχι αυτοί ανάμεσα μας, δυστυχώς)
Bronski Beat - Smalltown Boy (κατι κλασσικό,ηλεκτρονικό και χαορύμενο)
Lacrimosa - Mandira Nabula (γκοθιά για να γουστάρουμε)

Ψωμι χωρίς κόρα για τοστ...

2009-10-21T22:48:00.003+03:00

...και βουρ για live με Paradise Lost.

τα έσπασαν... αν και τους βλέπω για 4η φορά (νομίζω),
ήταν απολαυστικότατο ι!

"Το πορτοκαλί" (ή ο Μπάντμαν έχει μουνόψειρες)

2009-10-13T23:39:00.006+03:00

Οδηγίες:

1. Πηγαίνετε σε αυτό το καταπληκτικό και ανεπανάληπτο σάιτ: http://www.schizas.com/lexarithmos/index.php

2. Γράφτε το nickname σας (στα ελληνικά, βάρβαροι) και πατήστε enter

3. Με το σύνολο καταπληκτικών λέξεων και εκφράσεων που θα σας βγάλει, γράψτε μια ιστορία. Δε χρειάζεται να βγάζει νόημα. Πρέπει απλά να χρησιμοποιήσετε ΟΛΕΣ τις λέξεις.

4. Ενημερώστε μας για το αποτέλεσμα. We have to know.

Ένα πόστ, ένα κομεντ, κάτι βρε παιδί΄μ!

***

ΠΡΟΣΟΧΗ

Το κείμενο ακολουθεί δεν είναι για ανάγνωση.
Δεν ξέρω τι είναι, αλλά είναι.

Εγω σας προειδοποίησα...
προσίντ γυοίθ γιώρ όουν ρίσκ....

***

Είμαστε, που λες, αραχτοί στο στούντιο και περιμένουμε να τελειώσουν οι διαφημίσεις να ξεκινήσει η εκπομπή. «Σε 5,4,3,2 και….» το σήμα του «Μένουμε Ελλάδα» έπεσε και οι παρουσιαστές ξεκίνησαν το πρόλογο της εκπομπής.

Μετά από λίγο μας καλωσορίζουν κι εμάς τους καλεσμένους. «Από εδώ έχουμε του από, αριστερά στα δεξιά, o κ. Μπάλιντορ γνωστός ανουσιολόγος με PhD στην ζαμανφουτίτιδα, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος στέλεχος του Σύριζα και τον κ. Χενκ τεν Κάτε προπονητή του Βάζελου.

Κι έτσι λοιπόν ξεκίνησε η συζήτηση… ξέρετε, νησιά του Αιγαίου, παραλίες, ‘ξώβυζες κοπέλες και πως αντιμετωπίζει κάποιος το περιστατικό, όταν παίζοντας ρακέτες το μπαλάκι καταλήξει στα «μπαλάκια» του. Σε κάποια φάση βέβαια η συζήτηση πήγε αλλού. Ότι η φωνή του Κόκοτα (του πατέρα φυσικά) έχει χαλάσει και φταίει η κόκα γι’ αυτό, πόσο ωραία είναι η Κρέστενα για διακοπές και ότι τα παρωχημένα γράμματα (όπως το κόππα, το δίγαμα και το σάμπι) της ελληνικής αρχαία αλφαβήτου, δεν υπάρχουν πιά.

Τρελάθηκε φίλε ‘μ. Μέχρι και ο μπούμαν κόντεψε να τρελαθεί. Είχα χάσει την ουσία (από τότε που γενήθηκα), αλλά αυτή η ανουσιότητα με είχε τρελάνει. Σε μία φάση πετάχτηκε κάποιο και είπε: «Ελληγένη λες μαλακίες» κι εκεί κατάλαβα ότι είχαμε και τηλεφωνική σύνδεση αλλά δεν έδωσα βάση, συνέχισα να κοιτώ αποσβολωμένος. Σε μία φάση φρίκαρα, σηκώθηκα όριος (για να δείξω πόσο γαμάτος είμαι) και αναφώνησα «Ειρήνη Υμιν, κύριοι»… και όλοι έβγαλαν τον σκασμό. Αισθάνθηκα λες και ήμουν ο Ιησούς στο secret dinner και μοίραζα την μπομπότα που τρώγανε στην κατοχή των forties.

«Λελοιπόν μάγκες, I know έναν άριστο, Ισπανό ιατρό στη Γενική Κλινική Ίασης Κακίας, άρτια εκπαιδευμένο για την εξάρτηση σας από την μαλακία, γελοία υποκείμενα.». Την στιγμή που τελείωσα την πρόταση μου τα είδα όλα πορτοκαλί. Τεράστιες πορτοκαλί κηλίδες εμφανίσθηκαν παντού. Μεγάλωσαν, έγιναν τεράστια κι ένιωσα να πνίγομαι μέσα σε ένα τεράστιο ποτήρι με Frulife 100% φυσικό χυμό πορτοκάλι, άααλλο φρουτο.

Κάπου στο βάθος υπήρχε μια πόρτα, άργησα όμως να την πάρω χαμπάρι. Έσπρωξα, ευτυχώς ήταν από αλουμίνιο, και μπήκα σε ένα άλλο δωμάτιο… πορτοκαλί και αυτό. Το μοναδικό πράγμα που υπήρχε εκεί ήταν μια γραβάτα. «Γειά σου» μου απευθύνθηκε, εεεε κι εγώ τι να κάνω; Περίμενα να δω ποιος μου μίλησε. «Γειά σου, ξανά, ξένε». Η γραβάτα που μιλάει, αναρωτήθηκα. «Ναι, εγώ σου μιλάω… η γραβάτα. Μάλλον έχεις χαθεί… (σιγή για λίγο) ή μήπως να πω ότι βρήκες τον δρόμο σου;»

Τα μάτια μου γουρλωμένα πάνω στην γραβάτα. Το όνομά μου είναι ‘Κυρίλα’ και είμαι αυτό που μισείς. Είμαι αυτός που σε έβγαλε από το Μαίτρικς.» «Το Μάτριξ εννοείς». «Όχι βλάκα, Μαίτρικς είναι κανονικά το όνομα του, κόψ’τις πολλές ταινίες. Τώρα είσαι λέφτερος. Ξέρεις την πραγματική αλήθεια…»

«… και η ελευθερίαν ην το μέγιστο αγαθό» με είπε η Κυρίλα.

Κι εγω συμφώνησα, εμ, τι θα έκανα.

Εσύ, τι θα έκανες;;;;

***

Λέξεις που χρησιμοποίησα:

ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ = ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ = ΑΡΙΣΤΟ = ΑΡΤΙΟΣ = Η ΙΑΣΙΣ ΚΑΚΙΑΣ = Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΗΝ = ΠΛΑΣΤΟ = ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ = ΠΥΡΡΑ = ΙΑΤΡΟΣ = ΚΟΠΠΑ ΔΙΓΑΜΜΑ ΣΑΜΠΙ = ΚΟΚΟΤΑΣ = ΚΡΕΣΤΕΝΑ = Ο ΛΑΟ ΤΣΙ = Ο ΙΣΠΑΝΟΣ = Ο ΕΤΕΡΑΣ = ΜΑΙΤΡΙΚΣ = ΜΠΟΜΠΟΤΑ = ΜΠΟΥΜΑΝ = ΝΤΙΣΙΠΑΛ = ΟΥΣΙΑ = ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ = ΣΑΤΟΙΡ = ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ = ΥΙΑΟΣ = ΤΕΝ ΚΑΤΕ = ΕΛΛΗΓΕΝΗ ΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ = ΕΙΜΑΙ ΓΑΜΑΤΟΣ = ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ = ΕΞΡΤΗΣΗ = ΕΡΓΑΣΙΑ Θ ΘΕΤΙΚΗ

Ανοιχτοί λογαριασμοί....

2009-10-10T00:42:00.004+03:00

Να ξέρεις ότι δεν τελειώσαμε οι δυο μας...

μπορεί να έφυγες από κοντά μας, μπορεί να έφυγες από αυτόν τον κόσμο,
αλλά ακόμα σου χρωστάω πράγματα.

Σου χρωστάω μερικές ευτυχισμένες στιγμές...
Και να ξέρεις οτι εγώ, δεν συμβιβάζομαι.
Δεν αρκούμε στο να ξέρω, ότι κάποιος από εκεί ψηλά,
με κοιτά και με φυλάει.

Θέλω κάποιον δίπλα μου,
να του ανταποδώσω τα χιλιάδες πράγματα
μου προσέφερε...
κι εγώ τι έκανα;
Δεν πρόλαβα να σου κάνω τίποτα!
Ελάχιστα.

Γι αυτό να ξέρεις ότι εγώ δεν συμβιβάζομαι με μαλακίες...
χρωστάω πράγματα,
και θέλω να στ' ανταποδώσω!

Να το ξέρεις, εκεί που είσαι,
εμείς οι δυο έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς!

Ρε, άντε και ....

2009-10-05T23:09:00.004+03:00

Ακόμα με αυτούς ασχολούμαστε....

(κλικ ον ιτ)

στα δγιάλα!

Μιούζικα:
the Bear Quartet - Northern (κλικ ον ιτ)
απο αυτό το καταπληκτικό indie γκρουπάκι!

Ο πρώτος νες.

2009-09-29T09:26:00.006+03:00

Μπορεί διακοπές να μην έκανα...

καλοκαίρι να μην ένιωσα αλλά το φθινόπωρο είναι εδώ. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μου έλειψε, όπως και ο χειμώνας. η ζέστη μέσα στο σπίτι κι έξω να βρέχει. Πολλές ταινίες, σειρές, ανιμέ, επιτραπέζια....

Παρέα, μπίρες, κρασιά...

Τσάι, γαλλικός καφές και κυρίως, ο πρώτος νες του φθινοπώρου

Πόσο πολύ μου έλειψαν τα παπλώματα, και το χουχούλιασμα δυο σωμάτων κάτω από αυτά. Τα ξεχωρίζουν στο τέρμα του κρεβατιού δυο ζευγάρια πόδια που όλο ανακατεύονται και χάνουν τον δρόμο τους, σε ένα ατελείωτο παιχνίδι.

Και μετά...

άλλος ένας νες καφέ, ζεστός με αφρό!

...εκεί, πάμε...

2009-09-27T22:36:00.003+03:00

(κλίκ ον ίτ)

Υ.γ.: Για πλεροφορίες, πιο κάτω στην στήλη στα αριστερά σας!
Ευχαριστώ!

...η κατσίκα του γείτονα. Τώρα ξέρεις!

2009-09-24T09:41:00.011+03:00

Ρε, δεν ξέρω τι έχω πάθει.
Όλο δεν θέλω να μιλάω γι αυτό κι όλο μ' αυτό ασχολούμαι. Σαν τα κουτσομπολίστικα με τον Εθνικό Σταρ ένα πράγμα. Ένα στυλ "τραβάτεμεκιαςκλαίω". Αλλά δεν μπορώ, έντ γιού νόου γουάι; Μπικόουζ άι σί ιτ έβερη ντέη. Κάθε μέρα τα τρώμε στην μάπα, θέ'με δεν θέ'με. Τον υπόλοιπο καιρό απλά δεν βλέπω τηλεόραση και αν δω κανα πολιτικό στην (καλύτερη) περίπτωση θα είναι για κανα σκάνδαλο... Αλλά τώρα δεν γίνεται, βομβαρδίζεσαι με δαύτους!

Και δεν είναι ρε φίλε ότι βομβαρδίζεσαι, γιατί θα το έβλεπα το όλο θέμα σαν τα σπάμ μέηλς που σου έρχονται για μεγέθυνση πέους και Βιάγκρα [άσχετο αλλά μου έστειλαν σπαμ για τον Παπαθεμελή, lol, ζάει ο τύπος;;;]. Δεν είναι όμως απλή διαφήμιση, αυτο είναι υποτίμηση της νοημοσύνης μου. Υποτιμούν τον εγωισμό μου, την περηφάνια μου (σαν άνθρωπος) και την κριτική μου ικανότητα. Και αυτό γίνεται κάθε φορά που τους βλέπω σε κάποια αφίσα ή φυλλάδιο σε φάση "Όλα για την Ελλάδα και τους Έλληνες".

Χέσε με ρε Καραμήτρο. Απλά η μνήμη του Έλληνα είναι επιλεκτική και όποτε τον βολεύει. Και ο Έλληνας είναι μεγάλο λαμόγιο φίλε, να το ξές αυτό. Που το ξές δηλαδή, αλλά άσε με να γκρινιάξω λίγο.

Ο Έλληνας δεν χωνεύει Αλβανούς και λοιπούς Βαλκάνιους, ξες γιατί; Γιατί σαν και αυτούς ήταν ο Έλληνας 20 με 30 χρόνια πριν. Την ίδια πονηριά να ψιλοαρπάξει οτι μπορεί και την ίδια κακομοιριά. Αλλά τώρα ο Έλληνας είναι ψηλομύτης. Απαξιεί να τους κοιτάξει, είναι υπεράνω και του χαλάνε το ίματζ της χώρας του. Αυτογνωσία... ζίρο! Η διαφορά του τότε με το τώρα είναι οτι οι Έλληνες απο μικροαπατεώνες έγινε μεγαλο-απατεώνες. Ζήλεψαν όλοι και γίνανε Ωνάσιδες. Και η ζήλεια πακέτο με το κουτσομπολιό είναι μεγάλο χαρακτηριστικό μας φίλε μου. Γιατί προτιμότερο να σκοτώσει ο θεός την κατσίκα του γείτονα παρά να δώσει και σε μας μία. Αντερστούντ;

Ο Έλληνας λοιπόν θα γλείψει κώλος για να φτάσει κάπου και μετά θα πει "Έφτυσα αίμα για να φτάσω εδώ που είμαι". Και μεγαλύτερο παράδειγμα (Ελληναρά) είναι ο κ. "Τώρα ξέρεις"Καρατζαφέρης. Που αναφέρεται ως αυτοδημιούργητος και καταξιωμένος.... γλείφτης . Έγινε αρχηγός κόμματος και τι κάνει; Γλύφει. Παλιά δίψαγε για δημοσιότητα και φωτογραφίες (κλικ ον ιτ) ... και τώρα; Για ρωτήστε τον μέσο Έλληνα τι γνώμη έχει για τον "χέρι-χέρι"; Όλοι αναφέρουν κάτι πολύ σωστό για τον κ. Καρατζαφέρη...:
"Λέει ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει ο κόσμος."

Γι ακόμη μια φορά λοιπόν γλύφει. Γλείφει όοοολον τον λαό. Γιατί τώρα είναι γείτονας της ΝΔ και θέλει να της ψοφήσει την κατσίκα. Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από την πίτα, μπας και του πέσει το φλουρί.
Θέλει να φάει και αυτος λίγο ρε. Να κάνει κι αυτος ένα ρουσφέτι;

Συμπερασματικά λοιπόν (για να καταλήξω κάπου) θέλω να πω οτι οι διαφημίσεις δεν με ενοχλούν... αρκεί να λένε την αλήθεια, κάπως έτσι:

Όποιος διάβασε, διάβασε...
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...
Γιατι εγώ κάπου το έχασα σε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα.

Μιούζικα:
Muse - Reistance "Love is our ... Resistance", γαμω τον διάολο σας!

Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια και Σουβλάκι με Τζατζίκι!

2009-09-21T10:38:00.013+03:00

Ας ξεκινήσουμε με την "Πατρίς".

Χαίρομαι και γελάω με όσους συζητάνε για την "Ελλάς" των Αρχαίων μας προγόνων. Τα βαρύγδουπα λόγια για -περασμένα- μεγαλεία και για DNA ανώτερο από τα άλλα. Για -ένα απομεινάρι- αρχοντιάς και υπερηφάνειας που αναζωπυρώνεται μετά απο ένα Eurobasket ή ένα (κάλπικο) χρυσό μετάλλιο στους Πολυεθνολυμπιακούς.

Ω, ναι. Τα βλέπω όλα αυτά και μάλιστα καθημερινά. Τα βλέπω στις δηλώσεις των μελλοντικών πορδηπουργών και στις λακκούβες που πέφτω κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ(είμαι καλός οδηγός έτσι;). Το βλέπω κάθε φορά που πάω στο ΙΚΑ, στο ταχυδρομείο ή γενικά κάπου. Τα βλέπω πόσο περήφανος είναι ο Παρθενώνας πνιγμένος στο νέφος και την μαλακία των σύγχρονων καγκουρ-Ελλήνων. Αλλα βλέπω και στην αθωότητα του ελαφιού, που βολοδέρνει από βουνό σε βουνό. Δεν γνωρίζει ούτε σύνορα, ούτε έθνη. Ούτε πατρίδες, λαούς και λοιπές ιδέες που μόνο σκοπό έχουν την έχθρα και το μίσος μεταξύ των ανθρώπων.

Ας περάσουμε και στην "Θρησκεία".

Η Εκκλησία το ξέρει. Έχει μάθει το ποίημα και ξέρει ποιος είναι ο ένας και μοναδικός Θεός. Ξέρει ποιος είναι Αυτός που κινεί τα νήματα και κάνει την γη να γυρίζει. Τι είναι; Το χρήμα, φιλαράκο μου. Γι αυτό πίστευε και πλήρωνε. Για να έχουν πλούτη και λεφτά. Να ΕΧΟΥΝ, να μπορούν να ταήσουν όλο το Έθνος αλλά να αντιδρούν σε κάθε υποψία φορολογίας της περιουσίας τους. Κι εσείς που αγαπάτε το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας να ανέχεστε να καταστρέφονται κειμήλια, αγάλματα κλπ κλπ. να βρίσκεστε σε μια διαρκή αντίφαση μεταξύ μεγαλείου και πίστης. Μεταξύ Ειδωλολατρίας και μυθομανίας.

Η "Οικογένεια".

Η οικογένεια πέρα από αυτό που σημαίνει για τον καθένα -κατι που είναι τελείως υποκειμενικό- έχει χρησιμοποιηθεί σαν σύμβολο ενότητας για τις δύο προηγούμενες "αρετές". Αν και άμα θέλω να γίνω ο γκρινιάρης της ημέρας και να κράξω για όλες αυτές τις "χριστιανικές οικογένειες" που σφάζονται αδέρφια, ξαδέρφια κουμπάροι και παρανυφάκια για μισό οικόπεδο. Αλλα ας μην το κάνω... δεν θα γκρινιάξω άλλο.

Τα "Σουβλάκια";;;

Κοίτα φιλαράκο, μπορεί η πατρίδα να είναι μια υπερτιμημένη σαν ιδέα και να μπορεί να ζήσει χωρίς την συμπαράσταση της Εκκλησίας (βλέπε τον διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας επιτέλους). Για την Εκκλησία αστο, δεν μιλάω κάν... Τέλος η οικογένεια θα ήταν πολύ καλύτερη χωρίς τα υπόλοιπα δύο. Πες μου όμως τώρα κάτι...

Σουβλάκι χωρίς τζατζίκι, γίνεται;
Δεν γίνεται!

...

2009-09-15T18:18:00.004+03:00

~~
Μια κοινωνική προσφορά του Ομίλου Προβοκάτσιας,
Χίλια Κομμάτια Ανώνυμο Κερδοσκοπική Εταιρία.
~~

Muzika alallum:
Transistor - Living (κλικ ον ίτ)
Γιατί θα πάρει χρόνια, μέχρι να μάθουμε να ζούμε...

Δγιάλα!

2009-09-07T22:51:00.006+03:00

Είχα πιει πολύ, η ώρα πρέπει να ήταν 5παρά το πρωί και ήλπιζα το μηχανάκι να κατάφερνε να με φτάσει σπίτι με αυτήν την κωλοανηφόρα. Τι να σου κάνουν 125 ξεψυχισμένα κυβικά άλλωστε. Μία, δυο, τρεις και πήρε μπρος. Πάντα έτσι γίνεται! Πάντα μετά την τρίτη προσπάθεια. Κοτσάρω και μια δευτέρα αμέσως κι έφυγα προς τα πάνω. Τώρα που κάψανε και το δάσος, έχω καλύτερα θέα από το σπίτι.

Αμ δε όμως. Δεν κατάφερα να φτάσω...

κάπου στο ένα τρίτο κάνει ένα "βρούγχμ" μετά ένα "γκροίχμ" τέλος ένα "γκρίγκντούμ" και αυτό ήταν. Πάει... έμεινε. "Σκατά" (ούρλιαξα... ούρλιαξα πολύ)! Κλότσησα κάνα δυο πέτρες, δεν άντεξα και κλότσησα και την εξάτμιση κι εκέινη ανταπέδωσε με ένα έγκαυμα στην πατούσα γιατί φόραγα παντόφλες. "ΣΚΑΤΑ" (ούρλιαξα πιο πολύ και απο πριν!). Κοίταξα τριγύρω τι έπαιζε και είδα ένα παλιό σαράβαλο αυτοκίνητο, ανάμεσα σε κάτι χορτάρια. Ένας τυπάκος καθόταν στα μουλωχτά και χάζευε προς τα κάτω, στον άλλο δρόμο της διασταύρωσης αυτής της κώλο-γαμώ-πούτανο-ανηφόρας.

"Τι στο δγιάολο, μπανιστήρι κάνει αυτός ο μαλάκας;" (σκέφτηκα, αλλά όχι με ουρλιαχτά.) "Αλλά ίσως με πάει σπίτι".

"Αχόη σύντεκνε, τι γίνεται;" Εκείνος στην συνέχεια τρόμαξε αλλά μου έκανε νόημα να κατευθυνθώ προς τα εκεί. Εεεε και πήγα, μαλάκας ήμουν;
"Όλα καλα φιλαράκο; Πετύχαμε κανα ζευγάρι με κάμπριο;" Εκείνος πάλι, συνέχισε να χαζεύει προς τα κάτω.
"Πατραγηδώ" απάντησε.
"Τι σκατά, μίλα Γκρικήσια ρε φίλε, δεν σε νοάω να πούμε." Στραβομουτσούνιασε λίγο, αλλά έπιασε το παρασύνθημα.
"Παρατ..ηρώ" μου είπε. Εεεε και προσπάθησα να διακρίνω κάτι τυπάκια προς τα κάτω. Ήταν τρεις μαλάκες και χτυπούσαν έναν Αλβανό (μάλλον). Πιο κάτω αφημένα κάτι σπρέι. Ακόμα πιο κάτω σε έναν τοίχο, γραμμένα κάτι συνθήματα για ένα δεξιό κόμμα της πούτσας.

"Γιατι;" Το πρόσωπό του ήταν φανερά παγωμένο από την έκπληξη του θεάματος και την ωμή βία των... παιδιών; Παλικαριών; Ηλίθιων; Τέσπα... δεν έχει σημασία...
"Γιατί είναι Αλβανός και αυτοί φασιστάκια. Και αυτοί δεν χωνεύουν ούτε την ψυχή τους." Ο ένας μάλιστα κράταγε και ένα ξύλο με αφίσα επάνω... φυσικά τον κοπανούσε με αυτό.
"Τι είναι τα φασιστάκια;"
"Βλάκας είσαι ρε φίλε; Τα φασιστάκια, δεν χωνεύουν Αλβανούς, Ρουμάνους, Τούρκους, Πακιστανούς, μαύρους... γενικά δεν χωνεύουν τίποτα που είναι εκτός της χώρας τους."
"Και από πού είναι ο Αλβανός;"
"Από την Αλβανία ρε... μα καλά... από πού είσαι εσύ;"
"Είναι μακρυά από εδώ;;;"
"Όχι είμαστε κολλητά οι δύο χώρες, δίπλα, δίπλα". Οι άλλοι φυσικά συνέχιζαν το ξύλο...
"Και είναι πολύ διαφορετικά από εδώ;"
"Εεεεε, όχι και πολύ, δίπλα είναι."
"Ποιός είναι αυτους στην φωτογραφία;"
"Είναι ο Καραγκηνέρης"
"Τι είναι αυτός;"
"Αρχηγός του Κόμματος του ΕΘ.Ν.Ο.Σ."
"Και τι κάνουν αυτοί οι αρχηγοί των κομμάτων;"
"Εεεε, τσακώνονται μεταξύ τους σε παράθυρα, τρώνε λεφτά, και κάνουν σκατά την χώρα.... εσείς δεν έχετε αρχηγούς στην χώρα σας;"
"Όχι δεν έχουμε" μου απάντησε χαλαρά ο ξένος.
"Και ποιος σας κάνει κουμάντο;"
"Κανένας"
"Και ποιος κουμαντάρει την χώρα σας;"
"Δεν έχουμε χώρες."
"Και πως ξεχωρίζουν οι άνθρωποι;"
"Δεν ξεχωρίζουν, ούτε διαχωρίζονται, είναι όλοι ίσοι."
"Δεν καίτε τα δάση να φτιάξετε σπίτια; Δεν πληρώνεται φακελάκια σε γιατρούς να σας σώσουν; Δεν μπλοκάρεται στην κίνηση δυο ώρες; Δεν περιμένετε για ώρες στο ΙΚΑ να σας γράψουν ένα φάρμακο; Δεν μισούνται οι λαοί; Δεν γίνονται πόλεμοι; Δεν προσκυνάτε σε άγνωστου και ψεύτικους θεούς; Δεν πεθαίνουν παιδιά από την πείνα ενώ άλλοι αγοράζουν νησιά; δεν έχετε... ΕΚΛΟΓΕΣ;;;"
"Όχι."
Εκείνη την στιγμή κατάλαβε ότι είναι ανούσιο να κάτσει και να συζητήσει... μπήκε στο αυτοκίνητο, έτριξε την πρώτη και αντί να πάει μπροστά, πήγε... πάνω.
"Αντίο, αναφώνησε."
"Μπορώ ρε φίλε να μάθω το όνομά σου;"
"Σεβάχ."
"Χάρηκα." του απάντησα.
"Όταν γίνουν τα πράγματα καλύτερα, φώναξε με", παρακάλεσε.
"Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ, φίλε μου. Αντίο"
...και χάθηκε στ' αστέρια.

Ακόμα και τώρα όμως δεν μπορώ να καταλάβω, αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα όσα έγιναν. Ένα ξέρω μόνο, δεν πρόκειται να ψηφίσω, ούτε και να ξανακολουθήσω ματαιόδοξες μαλακίες. Θα είμαι εδώ όποιος με θέλει. Για μένα και αυτούς που αγαπώ και με αγαπάνε... όλοι οι άλλοι να πάτε να καείτε, όπως τα δέντρα... στα δγιάλα!

***

Μιούζικα Σκατοπάτριουμ:

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα (κλικ ον ιτ)

Αριστερά-Δεξιά-Αριστερά-Δεξιά-Αριστερά

2009-09-07T17:13:00.004+03:00

Όχι, δεν προσπαθώ να κάνω καμία πολιτική ανάλυση σε κάποιο/οποιοδήποτε/αδιάφορο πολιτικό κλίμα.... αλλά μιλάω για το album που δίνουν οι Coldplay. Το επονομαζόμενο LeftRightLeftRightLeft !

Είναι ενα live album το οποίο το δίνουν δωρεάν απο το επίσημο site τους. Εγώ χάρηκα πολύ, γιατί αρχίζει και πιάνει τόπο η όλη προσπάθεια και μόνο καλό μπορεί να κάνει σε ένα συγκρότημα... και στο κάτω κάτω, η συναυλία έγινε, πόσο να κόστισε η παραγωγή/ηχογράφηση του album;!;!;

Tracklist:
1. Glass of Water

2. 42

3. Clocks

4. Strawberry Swing

5. The Hardest Part/Postcards From Far Away

6. Viva La Vida

7. Death Will Never Conquer

8. Fix You

9. Death And All His Friends

Ιτ ιζ τσάμπα μαν, κατεβάστε .... :)

2009-09-02T09:00:00.000+03:00

Σε κάποιο παλιότερο (δεν έχει σημασία) σας είχα συστήσει την Λίζα, το αλεπουδόσκυλο... Πολλά ζώα έχουν περάσει (στο σπίτι στο χωριό) βέβαια αλλα λίγα μένουν στην καρδιά μας!
Απο την Λίζα βέβαια μου έμεινε ένα υπέροχο βίντεο για να την θυμάμαι.

Ενα καινούργιο μέλος ήρθε στην παρέα μας όπως βλέπετε και στην φωτό που ακολουθεί...

Actually, δεν ξέρω αν είναι παιδί ή κορίτσι που λένε και στα χωριά! Ένα ξέρω μονάχα, οτι είναι ΥΠΕΡΟΧΟ!

Όσοι είναι υποψήφιοι νονοί ας πούνε ένα όνομα για κάθε φύλλο, αν μας βγει gay θα το συνδυάσουμε, κανένα πρόβλημα... εδω στα χωριά ακούμε τα Μήτσενα, Γιώργενα κ.λ.π. κ.λ.π.! Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει από το αδερφάκι του (να είναι δυοοοοο) είναι το προβληματάκι που απέκτησε δυστυχώς απο ένα φαρμακάκι στο δεξί του μάτι.

Παρ' όλα αυτά....
δεν είναι πανέμορφοοοοοοοοοοοοοοοο;!;!;!;!;!;!

Απσού... γείτσες... 'στώ!!!

2009-09-01T11:08:00.007+03:00

Τώρα με τη γρίπη κανεις σας δε γλιτώνει,

μπατσοι γουρούνια δολοφόνοι!!!

Μισώ τις Δευτέρες...

2009-08-30T23:27:00.003+03:00

I really hate'em!

Και αυτό, γιατί ποτέ δεν περίμενα να δω τον εαυτό μου να αδημονεί για το Σαββατοκύριακο και [ακόμη χειρότερα,] να ξενερώνει όταν έρχεται η Δευτέρα...
Τι σου κάνει η πραγματικότητα εεεε;

Έλενα και τίποτα άλλο δεν μετρά...

2009-08-28T07:57:00.001+03:00

Εντάξει, δεν είμαι ρατσιστής, καλά ως εδώ;
Εεεε στην μουσική θα μπορούσα να πω ότι είμαι αρκετά ανοιχτόμυαλος...
εδώ είπα "ok, δεν πειράζει" όταν άκουσα την Πριγκιπέσα απο τον τρις-μέγιστο Billy Karras!

Απλά μωρέ, μερικά πράγματα, όταν τα βλέπω λίγο απότομα μου φαίνονται κάπως..
κάτι σαν "προκάρδιο άλγος" που λέμε οι επιστήμονάτορες! Κάτι τέτοιο είναι και "αυτό" που ακολουθεί...

Πήγα να δω ο άνθρωπος αν υπάρχει κάτι να κατεβάσω για μουσικούλα και παραλίγο να δω τον Ιησού να φορά αρβύλες και στολή εκστρατείας. Σιγά ρε κοπελιά... θα πάθουμε κανα καρδιακό είμαστε και γέροι άνθρωποι...

Μάλιστα σας το ανέβασα ΕΔΩ για να "απολαύσετε κι εσείς...
ΟΥΦ!

Σας βαρέθηκα...

2009-08-27T10:55:00.000+03:00

Τα σπίτια-κουτάκια

2009-08-26T12:36:00.008+03:00

Ξύπνησα το πρωί και ειδα τον εαυτό μου γέρο...
μόνος του σε ένα παλιό δωμάτιο σε ενα σπίτι-κουτάκι να μην χωρά την μοναξιά μου...
να ανοίγω μια τρύπα στο πάτωμα του σπιτιού μου και να ψαρεύω...
να αναπολώ, τότε που υπήρχαν δέντρα και καίγονταν...
τώρα τι μένει να καεί....;

Εγώ....

La Maison en Petites Cubes from dorsumi on Vimeo.

Αυτό ήταν το βραβευμένο με 2 Όσκαρ "La maison en petit cubes" ...!

beLIEve

2009-08-14T12:16:00.010+03:00

Κάθε μέρα που θα ξυπνάω θα λέω την εξης προσευχή απο μέσα μου...:

«Καλημέρα.
Δεν είμαι τίποτα το ιδιαίτερο παρά μία τυχαία οργανική μηχανή.
Με μαθαίνω. Με Επιστήμη και Τέχνη.
Δεν είμαι το κέντρο του σύμπαντος, του πλανήτη, της γειτονιάς, του σπιτιού - Ωριμάζω.
Σέβομαι, βοηθάω και αφήνω τους άλλους να είναι ως είναι γιατί σέβομαι τον εαυτό μου.
Έχω την ευθύνη να μηδενίσω τις επιπτώσεις της ύπαρξης μου στο οικοσύστημα.
Μελετάω, σκέφτομαι, καταλαβαίνω. Ερευνώ - δεν πιστεύω.
Αρμονία - Ευαισθησία - Ταπεινότητα - Ισορροπία...
Ειρήνη.»

Και μετά ξύπνησα:

«Όχι μαλάκα δεν προσεύχεσαι. Σκέφτεσαι.»

"Reality is that which, when you stop believing in it, doesn't go away."

Philip K. Dick

«Δεν ελπίζω τίποτε. Δεν φοβούμαι τίποτε. Είμαι λεύτερος.»

Νίκος Καζαντζάκης

"All that we are is the result of what we have thought."

Buddha

«Δεν χρειάζεται να ελπίζω για να συνεχίσω να αγωνίζομαι.»

W. Shakespeare

***

Παρμένο απο το πολυ ωραίο Mixtape.gr!

Restart

2009-08-12T09:49:00.004+03:00

Μαζεύω τα κομμάτια μου σιγά σιγά...
καλοκαίρι δεν πολυένιωσα να πω την αλήθεια,
ακόμα φλερτάρω με το χθες και το αύριο και ξεχνώ το σήμερα.

Αλλά τα πράγματα ελπίζω να πάνε καλύτερα!

Ακόμα κρύβω το πρόσωπό μου πίσω απο μια λευκή κόλα χαρτί
που θα ήθελα να έχει γραμμένα όσα θα'θελα να σου πώ και δεν μπορώ.
Αλλά δεν μπορώ...

Και πάλι ελπίζω, τα πράγματα να πάνε καλύτερα!

2009-07-08T16:26:00.000+03:00