Τον πρώτο μου αρθράκι για την ηλεκτρονική έκδοση του Ποπ και Ροκ

Enjoying…

«Πόσο λίγα είναι αναγκαία για την απόλαυση. Ο ήχος μιας γκάιντας. Χωρίς την μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος» είπε κάποτε ο Νίτσε. Θα μπορούσα να συμπληρώσω ότι ίσως να χρειαστώ κι ένα ζευγάρι ακουστικά, διότι η μουσική απόλαυση είναι μία μοναχική διαδρομή. Προετοιμασία, ταξίδι και προορισμός. Έτσι, λοιπόν, βάζω το “Kind of Blue”, φοράω τα ακουστικά και αφήνω τον Miles Davis με την μπάντα του να με συνεπάρουν με τελικό προορισμό…. κάπου ψηλά.

Εκεί που η δημιουργία στροβιλίζεται μέσα σε ήχους που μπερδεύονται. Ξεκινάνε από μια κοινή βάση και συνεχίζουν προς τα πάνω. Μερικοί ήχοι φεύγουν δεξιά, άλλοι αριστερά και κάποιοι σταματάνε. Όλοι όμως ανθίζουν σε αυτό το δέντρο της δημιουργίας. Μου θυμίζει αυτό που οι Σκανδιναβοί έχουν ονομάσει «Yγκντρασιλ» (η δική μας Μελία), το Δέντρο του Κόσμου,  όπου βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος, έχει τρείς ρίζες κι ενώνει τους εννέα κόσμους της μυθολογίας τους. Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι και η μουσική μας, ένα τεράστιο πλέγμα ατόφιας έμπνευσης που καταφέρνει μέσω υλικών μέσων να μεταφέρει ζωή και πνοή. Ότι δηλαδή έχουμε ανάγκη...  τον προσωπικό μας ήχο μιας γκάιντας.

Αλλά ας μείνουμε στο Δέντρο της Δημιουργίας. Καθώς συνεχίζω να ακούω την τρομπέτα του κυρίου Miles να τραγουδά, προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τους ήχους του πλέγματος αυτού, ξεκινώντας από τις ρίζες. Ρίζες που βρίσκονται στις “High Hopes” των Pink Floyd. Στην ανάγκη ενός κόσμου πλασμένου έτσι όπως τον χαζεύουμε με βλέμμα αδέσποτο προς τον ορίζοντα μακριά από εκείνον που δεν μας θέλει.  Μακριά από αυτήν την πόλη που μείναμε τόσο πολύ. Μάζεψε τα πράγματα σου και φύγαμε λένε οι Madrugada στο “Electric”, κι εγώ ακόμη προσπαθώ να βάλω τάξη σε αυτό το τεράστιο μουσικό κουβάρι.

Το πιάνω από μια άκρη που περισσεύει και ανακαλύπτω το “Fragile Dreams” από τους Anathema. Θρυμματισμένα όνειρα και κομμάτια που συνθέτουν ένα παζλ από αγάπη. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ουίλιαμ Σέξπηρ «Εάν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, ας παίξει». Ας παίξει λοιπόν, ας παίζει το ομώνυμο τραγούδι, η “Αγάπη” δοσμένη με την βραχνή φωνή του Χρήστου Θηβαίου.  Ας ξαναπαίξει κι ας μην είναι μονάχα για την αγάπη. Ας βγάλει οργή. Ας βγάλει θυμό και μίσος.

Ας μιλήσει και για τον θάνατο που εκπέμπει το χρυσό του φως κατά μήκος του μαύρου ουρανού καθώς οι σκιές της νύχτας χαμηλώνουν. Στην νύχτα που ανήκει στους Machine Head και το “Descent the Shades of Night” με τις σκιές του που περιπλέκονται σαν τις νότες πάνω στο πεντάγραμμο. Μπλέκονται σε ένα ατελείωτο χορό όπως τα φύλλα μεταξύ τους, στο Δέντρο αυτό της Δημιουργίας. Σε έναν χορό που θα μιλήσει μελαγχολικά για έναν χωρισμό αλλά και γρήγορα και χαρούμενα για την ένωση δυο σωμάτων. Για την μαγεία αυτή της ένωσης.

«Η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή μαγείας» είπε ο Marilyn Manson, πόσο δίκιο μπορεί να έχει; Δίκιο και για την μαγεία που μπορεί να βγάλει ένα παραδοσιακό όργανο όπως το μπουζούκι στα χέρια του Θανάση Παπακωνσταντίνου και να ξεπεταχτεί το “Όταν Χαράζει” με την φωνή του Γιάννη Αγγελάκα. Μεθυστικά λόγια για την πνοή που φεύγει την χαραυγή και γίνεται πεταλούδα. Μεθυστικά λόγια σαν και αυτά του Jim Morrison για τους ανθρώπους που φαίνονται περίεργοι, για τα πρόσωπα τους στην βροχή όπου κανένας δεν θυμάται τ’ όνομα σου.

Ούτως η άλλως τα ονόματα στο κέντρο του σύμπαντος δεν έχουν σημασία, ούτε αυτά που αναφέρθηκαν, ούτε αυτά που παραμένουν σαν κόκκοι της άμμου στην θύμηση μας. Κάθε «κόσμος» έχει το δικό του ύφος, την δική του μουσική αξία και προσφορά. Είναι διαφορετικοί, όπως το πολιτικό “Guns of Brixton” των Clash με το ερωτικά παραπονιάρικο “Please don’t let me be misunderstood” που έχει πρωτοτραγουδηθεί από την Nina Simone. Αλλά είπαμε, σημασία δεν έχουν τα ονόματα.

Σε αυτό το πλέγμα οι κόσμοι γίνονται ένα. Τα συναισθήματα γίνονται ένα. Όλες οι αφορμές γίνονται αιτία και το αποτέλεσμα μοιάζει να βυθίζεται στην αρχή της διαδικασίας της αγάπης για την μουσική. Πριν καν τελειώσω το άλμπουμ που κρατάω στα χέρια μου, έχω συνειδητοποιήσει ότι ακόμη δεν έχω ακούσει τίποτα. Πόσα πράγματα υπάρχουν εκεί έξω. Πόσα ποτάμια, λίμνες, ωκεανοί και κοιλάδες να ανακαλύψεις.

Τι μπορεί να σου κάνει ένα ζευγάρι ακουστικά, έτσι;

Δημήτρης Κουτσομιχάλης