....και τα βράχια σπάνε

Τελικά όσο και αν άντεξες ράγισες. Όλοι σε έλεγαν βράχο, που στέκεται παλεύει για όλα και μένει αγέρωχος στην μέση του ωκεανού. Αλλά πόσες τρικυμίες να αντέξεις, μου λες; Πόσα χτυπήματα και πόσο πόνο; Τελικά ράγισες και στο τέλος έσπασες....

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις τελευταίες στιγμές, όταν άνοιξες τα χέρια σου και χώθηκα στην αγκαλιά σου. Εκείνο το τελευταίο χάδι. Ποτέ δεν θα ξεχάσω... την τελευταία πνοή στα χέρια μου!

Ελπίζω ποτέ να μην ξαναπατήσω εκεί... κι αν γίνει αυτό και περάσω από το 1406 θα 'θελα να δω το κρεββάτι σου άδειο, γιατί κάθε φορά που στερεύω από δάκρυα, το γαμημένο το πηγάδι ξανα αναβλύζει αναμνήσεις και τότε λυγίζω. Και κλαίω.

Δεν πιστεύω σε θεούς, ούτε δαίμονες. Αν υπήρχε ένας θεός με αρχίδια, που πάλευε για τα πάντα και προσπαθούσε για το καλό όλων, θα ήσουν εσύ. Γιατί γαμούσες ρε γαμώτο. Αλλά κι εσύ κουράστηκες, σε έφαγε η προσπάθεια. Ράγισες γαμώτο.

Το μόνο που φοβάμαι,
είναι ότι την απουσία σου,
μπορεί να συνηθήσω!

Άντε, φιλιά....
θα τα πούμε!