Θυμάσαι την Αγάπη;

Πρόσεξε τώρα. Γύρνα πίσω καμιά δεκαετία και κάτι ψιλά περίπου. Γυμνάσιο φάση κι έτσι. Ήμασταν λέει παιδιά και παίζαμε. Στην πίσω μεριά του σχολείου, είχαμε σπάσει το κάθισμα μιας καρέκλας και αφού χωρούσε μέσα από την τρύπα η μπάλα, καταλαβαίνετε. Την κρεμάσαμε κάπου και παίζαμε μπάσκετ. Ανελέητα... χωρίς να υπάρχει αύριο!

Είχαμε βάλει, λέει, κάτι νοητές γραμμές για το "έξω". Ξέρεις μωρέ, πως κοιτάς τα καλοκαίρια τον ουρανό και αναρωτιέσαι, "υπάρχει ζωή out there"; Εεε, κάτι τέτοιες γραμμές. Μόνο που τότε είχαμε φαντασία. Όρεξη. Και καθόλου μούσια. Εεε, οι περισσότεροι δηλαδή. Τέσπα, μην μακρηγορώ, παίζαμε... ρίχνει ένα φιλαράκι σουτ, χτυπάει "στεφάνι" και οδηγείται η μπάλα προς το "έξω". Τρέχω. Τρέχω πιο πολύ. Βάζω δύναμη. Με ένα σάλτο πιάνω την μπάλα πριν την γραμμή. (σασπένς εεε;) Την πετάω πίσω από την πλάτη μου και προσγειώνομαι από τον σάλτο. Βάζω τα χέρια μου μπροστά για να κόψω την φόρα και πέφτω πάνω.... στην Αγάπη.

Ναι αμέ, έπεσα πάνω στην Αγάπη.
Συγκεκριμένα τα χέρια μου προσγειώθηκαν στο στήθος της. Κοιτάω τα μάτια της. Μετα κοιτάω το χέρια μου που είναι. Μετά τα μάτια της. Μετά το στήθος της. "Εεεε...Σσσσσ...συγν.....ώωωμη...εεεε". Μου έκλεισε το μάτι, πήρε αγκαζέ την φίλη της κι έφυγε. Εγω πρώτη, εκείνη τρίτη Γυμνασίου. Με τρίπατα/τρίχρωμα παπούτσια, άσπρο ροζ και μαύρο. Άσπρο μπουφάν με κρόσσια. Ρόζ μίνι φούστα και ριγέ καλσόν, ρόζ με μαύρο. Πρόστυχο καρέ βαμμένο κόκκινο μαλλάκι και τσίτα τα γκάζια μέικ άπ. Ενα cyberπανκιό... παραλίγο να την καψουρευτώ.

Δυο χρόνια μετά. Εγω στην Τρίτη, εκείνη στην... Τρίτη. Στο μάθημα των Αγγλικών καθίσαμε μαζί στο θρανίο. Βρήκαμε και κοινά ενδιαφέροντα. Εκείνη πάλι με τα φούξια cyberpank ντύσιμο, σχεδόν γυναίκα κι ετς. Εγω σιγά σιγά μεγάλωνα. Τα είχα τοτε και με την Γιώτα. Δ+Γ=LFE κι ετς βρε παιδί μου :) ... Μετά πήγα Λύκειο, κι εκείνη την έχασα... αν και την βρίσκω μπροστά μου πλέον, σχεδόν καθημερινά. Γιατί τότε η Αγάπη, ήταν η μοναδική στο σχολείο. Τώρα τα σχολεία, είναι γεμάτα από Αγάπες. Πφφφ, Αγάπη.... ειρωνεία ετσι;

---

...και βέβαια το πιο αβασταχτο συναίσθημα,
είναι η νοσταγλία της παιδικης ηλικίας.
(για εσένα που παραπονιέσαι, γιατί γράφω συνέχεια
με νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια :P )

Αφιερωμένο,
σε όλες τις Αγάπες! :)

***

Μιούζικα:
Bat For Lashes - Glass
υπέροχα ταξιδιάρικο group... απλά αφήστε την φαντασία σας να οργιάσει!

warning, νταρκ καφριλα detected:
Dawn of Solace - Wings of darkness attached on the children of the light