Ένας φίλος, μια ευγενική φωνή

"Καλημέρα Μαράκι, πως πήγε η νοσηλεία των 8;"
"Καλά βρε, καλά."
"Αυτή η Χατζησκουφά στο 22 το 4, ακόμα μόνη της είναι;"
"Ναι η καημένη, 5 μέρες τώρα, δεν έχει πατήσει ούτε φίλος ούτε συγγενής. Χειροτερεύει όλο και πιο πολύ."

Η κυρία Χατζησκουφά είναι ή μάλλον ήταν, μια κυρία περίπου 70 ετών, με γκρίζα μαλάκια, ροδοκόκκινα μαγουλάκια. ήταν νοσηλευόμενη στον Άγιο Σάββα για καρκίνο μαστού. Ήταν πάντα χαμογελαστή όταν της μίλαγε κάποιος. Μπορούσες να νιώσεις την παγωνιά της μοναξιάς που ζούσε τριγύρω από το κρεββάτι της.
5 μέρες τώρα στο νοσοκομείο. Ίσως και για όλη της την ζωή.

"Καλημέρα." Μια ευγενική φωνή ακούστηκε δίπλα το κρεββάτι της κυρίας Χατζησκουφά.
"Καλημέρα, αλλά ποιος είστε εσείς;"
"Ένας φίλος, σας είδα εδώ και φαντάστηκα ότι χρειάζεσαι παρέα."

Μια νοσηλεύτρια που είχε βάρδια εκείνη την νύχτα είδε την ηλικιωμένη γυναίκα να μιλάει μόνη της. Σκέφτηκε ότι θα ήταν καλύτερο να μην την ενοχλήσει και άμα συνεχιζόταν και τέτοιο, να καλούσε τον γιατρό. Οι μέρες περνούσαν και η κατάσταση της ηλικιωμένης σιγά σιγά βελτιωνόταν. Συνέχισε να μιλά μόνη της. Συνέχισε να παλεύει μόνη της, με τον φίλο της.Το μοναδικό πράγμα που της έδινε δύναμη.
Όταν τα πράγματα πηγαίναν καλά και οι θεραπείες άρχισαν και βοηθούν, ένας ειδικευόμενος πήγε να της πει τα καλά νέα. Μπαίνει στο δωμάτιο, ήταν μόνη της, μιλούσε και χαμογελούσε, κάποιος της είχε πει κάποιο αστείο.

"Κυρία Χατζησκουφά με ποιον μιλάτε;"
"Είναι ένας πολύ ευγενικός φίλος. Μου κρατά παρέα, μέρες τώρα, μέρα νύκτα."
"Κυρία Χατζησκουφά, πρέπει να ξέρετε ότι δεν είναι κανένας εδώ."
"Όχι όχι, είναι, μα δε...."

Ο ιατρός έκανε ένα βήμα προς τα πίσω να φύγει. Η ψυχική υγεία της γυναίκας είχε πιθανώς διαταραχθεί με όλα αυτά που περνούσε. Αλλά έτσι κάνουν οι άνθρωποι, προσπαθούν να φτιάξουν τα πάντα και όχι να μιλήσουν...

Να μιλούν,
να τα λένε.
"Να μιλάτε κύριε Ευσταθίου, δεν βρίσκουν όλα λύση σε μια ένεση ή σε ένα σκεύασμα." Μια φωνή ακούστηκε πίσω του. Και συνεχίζει...
"Μερικές φορές μια φωνή και μια λέξη είναι το καλύτερο γιατρικό η καλύτερη ανάσα. Η αγάπη είναι η λύση..."

Ο ειδικευόμενος γυρίζει ξαφνιασμένος το σώμα του και βλέπει ένα γκρίζο περιστέρι που καθόταν στο πρεβάζι του παραθύρου να πετάει μακρυά.
"Δεν έχει πολύ ευγενική φωνή;" του χαμογέλασε η ηλικιωμένη γυναίκα, γυρνάει το κεφάλι της, κοιτάει τον τοίχο "αλλά τώρα έφυγε."

Μερικές μέρες μετά η κυρία Χατζησκουφά συνέχισε να μιλά μόνη της και όλοι στην πτέρυγα συζήταγαν μαζί της, την πρόσεχαν και την αγαπούσαν. Τελικά πέθανε ένα βράδυ ήσυχη και όχι από τον καρκίνο που την ταλαιπώρησε. Όλοι θυμούνται την κυρία που βρήκε το κουράγιο μόνη της. Πους τους έμαθε να μιλάνε ο ένας στον άλλον.

Γιατί τελικά όταν κοιτάξεις τον συννεφιασμένο ουρανό, μπορείς να φωνάξεις ένα περιστέρι να κάτσει στην άκρη του παραθύρου σου. Και θα κάτσει εκεί... να σου κάνει παρέα!

Το είδα κι εγώ

La xeimoniazonta musica laloum:

Tonic -If you could only see
Natalie Imbruglia - Torn
Godhead - Penetrate