...κι εγώ...

Αυτο το blog χρειάζεται ένα διάλειμμα...
μικρό, μεγάλο, θα δείξει!

....και τα βράχια σπάνε

Τελικά όσο και αν άντεξες ράγισες. Όλοι σε έλεγαν βράχο, που στέκεται παλεύει για όλα και μένει αγέρωχος στην μέση του ωκεανού. Αλλά πόσες τρικυμίες να αντέξεις, μου λες; Πόσα χτυπήματα και πόσο πόνο; Τελικά ράγισες και στο τέλος έσπασες....

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις τελευταίες στιγμές, όταν άνοιξες τα χέρια σου και χώθηκα στην αγκαλιά σου. Εκείνο το τελευταίο χάδι. Ποτέ δεν θα ξεχάσω... την τελευταία πνοή στα χέρια μου!

Ελπίζω ποτέ να μην ξαναπατήσω εκεί... κι αν γίνει αυτό και περάσω από το 1406 θα 'θελα να δω το κρεββάτι σου άδειο, γιατί κάθε φορά που στερεύω από δάκρυα, το γαμημένο το πηγάδι ξανα αναβλύζει αναμνήσεις και τότε λυγίζω. Και κλαίω.

Δεν πιστεύω σε θεούς, ούτε δαίμονες. Αν υπήρχε ένας θεός με αρχίδια, που πάλευε για τα πάντα και προσπαθούσε για το καλό όλων, θα ήσουν εσύ. Γιατί γαμούσες ρε γαμώτο. Αλλά κι εσύ κουράστηκες, σε έφαγε η προσπάθεια. Ράγισες γαμώτο.

Το μόνο που φοβάμαι,
είναι ότι την απουσία σου,
μπορεί να συνηθήσω!

Άντε, φιλιά....
θα τα πούμε!

Φωτόστιχο #1

Το πρώτο μου Φωτόστιχο λοιπόν... ελπίζω να κάνω κι άλλα :)
Στίχοι σε φωτογραφίες απο την πόλη μας.
Τραβήχτηκαν ένα βράδυ, καθώς κάναμε βόλτα με ένα φιλαράκι.

Υ.Γ.:O Blogger τους χαλάει την ποιότητα δυστυχώς :(
εάν ξέρει κανείς πως να το φτιάξω....!

***

Μιούζικα
Μάσκες - Φώτα

Ωωωωω, δε anger, p.t.2

Συνεχίζουμε λοιπόν. Έχουμε όλοι καταλάβει ότι πλέον (και) η ψήφος, κάτι που υποτίθεται καθορίζει την πορεία μιας χώρας, είναι θέμα μάρκετινγκ. Σωστής προώθησης ενός προϊόντος, κατάλληλη διαφήμιση ή και δυσφήμιση. Η "δύναμη του λαού" που ονομάζεται Δημοκρατία ή ελευθερία αντιπροσώπευσης σου από ένα πρόσωπο, κουμαντάρεται, μανατζάρεται και πλασάρετε από δυο τρεις ανθρώπους!

Αν λοιπόν η ψήφος, που εκτός από την διαμαρτυρία, είναι όχι το μοναδικό αλλά το δυνατότερο όπλο σου, είναι κάτι που αφήνεις να γίνει μπαλάκι του πινγκ πόνγκ ανάμεσα σε marketing και managment, τότε φίλε μου για τα σκατά αυτού του τόπου δεν φταίει κανένας άλλος εκτός από σένα. Κανένας εξωτερικό ή εσωτερικός παράγοντας. Η αρχή γίνεται από εσένα. Εσένα που καβατζώνεσαι πουλώντας την ψήφο σου και το μέλλον της χώρας σου. Αν δεν αγαπάς εσύ αυτόν τον τόπο, ποιος θα το κάνει;
Οι μετανάστες;

Μπορεί... μπορεί αυτοί οι άνθρωποι να ενδιαφερθούν ποιο πολύ για την γειτονιά/περιοχή που ζουν απο ότι εσύ για τον διπλανό σου. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους βρήκαν κάτι που δεν είχαν στην πατρίδα τους. την ευκολία να ζήσουν. Αυτούς που χρησιμοποιείς για τις "χαμαλοδουλειές" σου, αυτούς που κατηγορείς αμέσως σε μια ληστεία. Αυτούς κατηγορείς για τα χάλια της χώρας σου.

Βάζεις σε ένα τσουβάλι ανθρώπους, τελείως διαφορετικούς μεταξύ τους, από τελείως διαφορετικές χώρες και με τελείως διαφορετική κουλτούρα. Τους σκέφτεσαι σαν μια επικίνδυνη ολότητα προς το κράτος. Δεν αναλογίζεται την μοναδικότητα του καθένα ξεχωριστά. την ιδιαιτερότητα, την ευκαιρία και επιθυμία να ζήσουν. Δεν φταίνε για την πατρίδα σου αυτοί. Εσύ ξεπουλάς και ξεπουλιέσαι!

Την επόμενη φορά που σκεφθείς τον όρο "παράνομος" ή "λαθρομετανάστης" κάτσε και σκέψου αν υπάρχει παράνομος άνθρωπος. Αν υπάρχει παράνομο δικαίωμα στην ζωή. Ποιος "έχει" το δικαίωμα να καταστρέψει ζωές και να κρίνει ότι κάτι του ανήκει.

"Είμαστε όλοι μετανάστες μάγκα μου, μην το ξεχνάς"

***

Ωωωωω, δε anger, p.t.1

Και την αράζω που λέτε στο σπίτι. Συνειδητοποιώ ότι όλα κλείνουν... για τις εκλογές λέει, και καλά. Λέω να ανοίξω την γαμω-τηλεόραση μετά από τρις βδομάδες. "Ακολουθεί,"λέει "πολιτική διαφήμιση", ρε άντε και γαμήσου. Την κλείνω. Παίρνω το αμάξι να πάω μια βόλτα, θέλω θάλασσα και φραπού να στανιάρει το κεφάλι μου. Οδηγώ και πέφτω συνέχεια πάνω σε διαφημίσεις.

Και ξέρεις ποια είναι η μαλακία;
Είναι η ίδιες οι μαλακίες όπως στα Ανώτατα και στα Τεχνολογικά Ιδρύματα. Μαλακισμένα γενικόλογα τύπου "Εμπρός για την αλλαγή", "Για ένα σίγουρο μέλλον". Οι ίδιες μαλακίες που πλασάρανε στα 18χρονα συνεχίζουν να τα πλασάρουν μέχρι και για ανθρώπους 98 χρονών. Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Πιστεύουν ότι πιάνει. Γιατί ΌΝΤΩΣ μπορεί και να πιάνουν. Όλα τα γαμωκόμματα, από τα δυο μεγάλα, μέχρι Σύριζα και ΚΚΕ, Λαος και τρέχα γύρευε πετάνε τόσα λεφτά σε διαφημίσεις και ομιλίες.

Και ποιος θα πάει στις ομιλίες; Τα κομματόσκυλα, που από πάππου προς πάππου συνεχίζουν να πηγαίνουν στις ομιλίες. "Μπράβο πρόεδρε, καλά τα λές." και έχουν πάνω απο το συζηγικό τους κρεββάτι την κορνίζα του Βασιλιά να παίρνει μάτι... τι να πάρει όμως, μπας και γαμάει ποτέ ο μέσος Έλληνας; Κάνει έρωτα; Νιώθει ωραία με τον εαυτό του; θα σας πώ εγώ την απάντηση. ΌΧΙ!

Οπότε ας τον αφήσουμε να αυνανίζεται. Μια χαρά το κάνει. Αλλα εγώ ντρέπομαι, ντρέπομαι να νιώθω Έλληνας όπως είναι όλοι αυτοί. Ενω καταστρέφουν κάθε τέσσερα χρόνια την χώρα που πιστεύουν και λατρεύουν. Εθνικόφρονες καθίστε και παίξτε το πουλάκι σας κάθε φορά που θα πάρουμε την Ευροβίζγιον και το Γιούρο και κατηγορείστε για τα χάλια της χώρας τους μετανάστες. Είναι εύκολο, κάντε το...

***

Μεθυσμένα Ξωτικό - Δρόμος
Ας πάμε στους δρόμους, εκεί είναι η μοναδική πολιτική και μή ελευθερία.

Σαν γνωστοί υποστηρικτές,
έβγαλαν οι ΧατζηΦραγκέτα, νέο δίσκο...
"Τριπλέτα"

I'm so gonna blog this...

Είμασταν στο σπίτι ενός geek φίλου μου και αράζαμε. Είχαμε δει και την νέα ταινία του Star Trek και ήθελε το παλικάρι να βρει κανα wallpaper με θέμα την ταινία σε καλή ποιότητα να έχουμε να χαιρόμαστε σαν μικρά βλαμμένα.

And so the quest began... and ended. Γιατί αυτο που βρήκαμε ήταν πέρα απο κάθε φαντασία. Ξέρετε οτι το ίντερνετ είναι τόσο αχανές όσο και στο διάστημα. Αστέρια γεννιούνται και πεθαίνουν. Κόσμοι εξαφανίζονται ή τους εξαφανίζουν. Κι εγω αναρωτιέμαι τι μαλακίες γράφω τώρα. Αλλά βρήκαμε κάτι.... κάτι που είναι πέρα απο κάθε φαντασία.
Ω, γιέα!
Η Διαστημική Ροκ Όπερα του Αλέξανδρου Μολφέση. Δεν μπορώ να πώ κάτι για αυτά τα LOLικά δημιουργήματα. Πρέπει κανείς να ακούσει ή ακόμα καλύτερα να δεί τι μπορεί το μυαλό ενός Έλληνα να βγάλει... Εγω προσωπικά γέλαγα επι ώρες!

Αλέξανδρος Μολφέσης - Ρεπλικέιτορ
(και φυσικά πιο κάτω σας βρήκα ΚΑΙ τους στίχους αμέ αμέ!)

Πατάω το κουμπί
Στο replicator
Μου διακτινίζει το φαγητό.
Ας χάνει από γεύση , με έχει εμπνεύσει ,
Κι ας φαίνεται σαν πλαστικό.
Με φωνητικό κωδικό
Δένω - λύνω
Τα φώτα ανοίγω και κλείνω ,
Βράδυ - πρωί ,
Πάντα η ίδια εποχή ,
Τον Α' του Κενταύρου απόψε αφήνω.
Με τον επικοινωνητή ,
Αστρόπλοια καλώ ,
Και μετά θα σε δω , στη μεγάλη Οθόνη στη Γέφυρα ,
Δε θα το μετανιώσεις που μαζί μου σε έφερα.
Πατάω το κουμπί ,
To be or not to be ,
Ταχύτητα δίνης οκτώ !
Νεφέλωμα πράσινο ,
Συνέχεια στο χάσιμο ,
Του στόλου διαταγές εκτελώ.
Δυο χρόνια γυρνώ
Το σύμπιαν χαρτογραφώ ,
Στο ημερολόγιο γράφω τα νέα ,
Σου κλείνω το μάτι ,
Στο διαστημικό μας κρεβάτι ,
ταχύτητα δίνης εννέα !

Έτσι λοιπόν, εκείνο το απόγευμα, μετά την ανακάλυψή μας μια φ΄ραση βγήκε απο το στόμα μου... "I'm so gonna blog this shit!"

Υ.γ.1: Αααα, εχει και site εννοείται :) !
Υ.γ.2: Αφιερωμένο στο razzίδιο που κάτι τέτοια τα λατρεύει

Κατήφεια

Ποιος είπε ότι οι άγγελοι
πολλές φορές φοράνε λευκά ρούχα
και έχουν φτερά;

Ας πούμε, ότι όλα σου πάνε σκατά. Σχεδόν όλα. Σκέφτεσαι ότι: "Ρε μαλάκα, δεν γίνεται όλα να πάνε ΤΟΣΟ σκατά". Έχεις βγει με την κοπελιά σου. Είσαστε στον δρόμο και συζητάτε για οτιδήποτε πάει στραβά, δηλαδή όλα. Έεεεε, μην γίνεσαι emo, σχεδόν όλα. Το παλεύεται όμως το θέμα, κάνετε αγκαλιά, υπομονή, κουλουπού, κουλουπού. Είναι και περασμένα μεσάνυχτα, αμάξια δεν περνάνε σχεδόν καθόλου, οπότε εσύ πρέπει να συνεχίσεις αριστερά κι εκείνη δεξιά.

Βλέπεις στο βάθος, στο απέναντι πεζοδρόμιο, μια φιγούρα. Περπατάει. Περνάει τον δρόμο. Είναι μια αντρική φιγούρα. Προχωράει και αρχίζεις να διακρίνεις τα ρούχα του. Παλιά, βρόμικα παπούτσια, σκισμένα και επίσης βρόμικα ρούχα, τζίν και μπλούζα. Πλησιάζει, και καταλαβαίνεις διάολε ότι έρχεται στο μέρος σου. Εντάξει, είναι τοξικομανής σκέφτεσαι. Το πολύ πολύ να ζητήσει για "ψιλά". Αλλα φοβάσαι, όχι για σένα... για εκείνη.
Έρχεται κι άλλο κοντά σου...
Την παίρνεις αγκαλιά... πλησιάζει...
Στέκεται μπροστά σας.

-Πάρε αυτό, και δώστο στην κοπελιά σου.
-Ορίστε;
-Να πάρε αυτό και δώστο στην κοπελιά σου.

Τον κοιτάζεις στα μάτια και το έχει στραμμένο, καθόλου στην κοπέλα. Κοιτάς το χέρι του και κρατά αυτό που θέλει να σου δώσει...

και στέκεσαι σαν χάνος, σαν μαλάκας!

-Ε...ευχαριστώ, δεν ειναι ανάγκη.... ε, μην στο στερήσω.
-Όχι πάρτο, θα το πέταγα, δεν μου χρειάζεται εμένα.

Μέσα σε όλη αυτή τη κατήφεια, στέκεστε και οι δύο, αγκαλιά. Εκείνος φεύγει όπως ήρθε, μέσα στις σκιές. Στα πήρε όλα. Άσχημες στιγμές, αναμνήσεις, πικρίες. Τα πήρε όλα εκεί που ανήκουν. Στις σκιές. Πίσω έμεινε μονάχα ένα χαμόγελο και η αισιοδοξία να κάνουν παρέα στο μικρό τριαντάφυλλο, μπουμπούκι ακόμα!
Στα πήρε όλα, ΌΛΑ!

Ποιος είπε ότι οι άγγελοι
πολλές φορές φοράνε λευκά ρούχα

και έχουν φτερά;

(based on a true story
και το τριαντάφυλλο είναι αυτό της φωτογραφίας)

***

ΜιούζικαΦορΤουντέι:
The Callas - Superman Died Yesterday
nikOs fOkas - Mary Bell's play

και τα δύο κομμάτια ειναι απο την συλλογή του μουσικού μπλογκ "Γιουσουρούμ"
και λέγεται "The Indie side of Music" κατεβάστε το :)

Θυμάσαι την Αγάπη;

Πρόσεξε τώρα. Γύρνα πίσω καμιά δεκαετία και κάτι ψιλά περίπου. Γυμνάσιο φάση κι έτσι. Ήμασταν λέει παιδιά και παίζαμε. Στην πίσω μεριά του σχολείου, είχαμε σπάσει το κάθισμα μιας καρέκλας και αφού χωρούσε μέσα από την τρύπα η μπάλα, καταλαβαίνετε. Την κρεμάσαμε κάπου και παίζαμε μπάσκετ. Ανελέητα... χωρίς να υπάρχει αύριο!

Είχαμε βάλει, λέει, κάτι νοητές γραμμές για το "έξω". Ξέρεις μωρέ, πως κοιτάς τα καλοκαίρια τον ουρανό και αναρωτιέσαι, "υπάρχει ζωή out there"; Εεε, κάτι τέτοιες γραμμές. Μόνο που τότε είχαμε φαντασία. Όρεξη. Και καθόλου μούσια. Εεε, οι περισσότεροι δηλαδή. Τέσπα, μην μακρηγορώ, παίζαμε... ρίχνει ένα φιλαράκι σουτ, χτυπάει "στεφάνι" και οδηγείται η μπάλα προς το "έξω". Τρέχω. Τρέχω πιο πολύ. Βάζω δύναμη. Με ένα σάλτο πιάνω την μπάλα πριν την γραμμή. (σασπένς εεε;) Την πετάω πίσω από την πλάτη μου και προσγειώνομαι από τον σάλτο. Βάζω τα χέρια μου μπροστά για να κόψω την φόρα και πέφτω πάνω.... στην Αγάπη.

Ναι αμέ, έπεσα πάνω στην Αγάπη.
Συγκεκριμένα τα χέρια μου προσγειώθηκαν στο στήθος της. Κοιτάω τα μάτια της. Μετα κοιτάω το χέρια μου που είναι. Μετά τα μάτια της. Μετά το στήθος της. "Εεεε...Σσσσσ...συγν.....ώωωμη...εεεε". Μου έκλεισε το μάτι, πήρε αγκαζέ την φίλη της κι έφυγε. Εγω πρώτη, εκείνη τρίτη Γυμνασίου. Με τρίπατα/τρίχρωμα παπούτσια, άσπρο ροζ και μαύρο. Άσπρο μπουφάν με κρόσσια. Ρόζ μίνι φούστα και ριγέ καλσόν, ρόζ με μαύρο. Πρόστυχο καρέ βαμμένο κόκκινο μαλλάκι και τσίτα τα γκάζια μέικ άπ. Ενα cyberπανκιό... παραλίγο να την καψουρευτώ.

Δυο χρόνια μετά. Εγω στην Τρίτη, εκείνη στην... Τρίτη. Στο μάθημα των Αγγλικών καθίσαμε μαζί στο θρανίο. Βρήκαμε και κοινά ενδιαφέροντα. Εκείνη πάλι με τα φούξια cyberpank ντύσιμο, σχεδόν γυναίκα κι ετς. Εγω σιγά σιγά μεγάλωνα. Τα είχα τοτε και με την Γιώτα. Δ+Γ=LFE κι ετς βρε παιδί μου :) ... Μετά πήγα Λύκειο, κι εκείνη την έχασα... αν και την βρίσκω μπροστά μου πλέον, σχεδόν καθημερινά. Γιατί τότε η Αγάπη, ήταν η μοναδική στο σχολείο. Τώρα τα σχολεία, είναι γεμάτα από Αγάπες. Πφφφ, Αγάπη.... ειρωνεία ετσι;

---

...και βέβαια το πιο αβασταχτο συναίσθημα,
είναι η νοσταγλία της παιδικης ηλικίας.
(για εσένα που παραπονιέσαι, γιατί γράφω συνέχεια
με νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια :P )

Αφιερωμένο,
σε όλες τις Αγάπες! :)

***

Μιούζικα:
Bat For Lashes - Glass
υπέροχα ταξιδιάρικο group... απλά αφήστε την φαντασία σας να οργιάσει!

warning, νταρκ καφριλα detected:
Dawn of Solace - Wings of darkness attached on the children of the light