Veils - San Gungs (2009) - review και νέο ξεκίνημα.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό του εαυτού μου είναι ότι μ' αρέσει να ξεκινώ καινούργιες δραστηριότητες. 'Ντάξ, τις περισσότερες φορές το αφήνω στην μέση ή δεν γίνομαι πολύ καλός στο συγκεκριμένο αντικείμενο αλλά, who cares? Το θέμα είναι ότι ένα κύμα ανανέωσης υπάρχει στον αέρα. Καινούργια πράγματα που σε απασχολούν, μικροί ηλίθιοι στόχοι, που άμα τους καταφέρεις νιώθεις υπέροχα και άλλα τέτοια μικροπράγματα είναι που σε κάνουν να νιώθεις (μαζί με τον έρωτα) οτι δεν πέθανες ακόμα!

Έτσι λοιπόν ανανεώθηκα κι εγώ... πώς;

Με μία καινούργια δραστηριότητα, λέω(γράφω, τι άλλο;;;) την άποψή μου σχετικά με μουσική. Όλα αυτά στο Postwave.Gr. Έτσι λοιπόν παραθέτω κι εδώ τα review που γράφω (μια εισαγωγή έστω...).

***

The Veils - Sun Gangs
1. Sit down by the fire / 2. Sun Gangs / 3. The Letter / 4. Killed by the Boom / 5. It hits deep / 6. Three Sisters / 7. The house she lived in / 8. Scarecrow / 9. Lakspur / 10. Begin again
6 Απριλίου 2009 - Rough Trade

Από τον στίχο «...and my father's singing in the fallin' leaves, there's no way out of this old world even if you try» καταλαβαίνει κάποιος ότι να είσαι γιος μουσικού είναι δίκοπο μαχαίρι. Φαίνεται, όμως, ότι για τον Finn Andrews ήταν μια πολύ καλή βάση έτσι ώστε να εξελιχθεί σαν καλλιτέχνης. Αν και είχε ασχοληθεί πρώτα με την ζωγραφική και ύστερα με την δημιουργία ταινιών, στα 16 του αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο και να ασχοληθεί αποκλειστικά με την μουσική. Και πολύ καλά έκανε...

Γιατί όταν ακούσεις για πρώτη φορά το Sun Gangs, το (εναρκτήριο) "Sit sown by the fire" με το πιάνο και την (άριστη) ερμηνεία του Finn σε τραβάει αμέσως από το μανίκι και σε ακουμπά δίπλα σε ένα ποτάμι. Η φωτιά σε ζεσταίνει κι εκείνη από απέναντι σε κοιτά επίμονα. Ένα τραγούδι που το ακούς άνετα, ξανά και ξανά, παντού. Στο σπίτι, στο αμάξι και στην δουλειά. Ίσως ο καταλληλότερος τρόπος για να ξεκινήσει ένα άλμπουμ. Συνεχίζοντας, το "Sun gangs" είναι μια απλή μπαλάντα. που παίζει ανάμεσα στα χρώματα του γαλάζιου και του γκρι. Ένα απλό τραγούδι που όμως εξυπηρετεί το σκοπό του. Να βρίσκεται, δηλαδή, ανάμεσα στο "Sit down by the fire" και το "The Letter".

...η συνέχεια εδώ...

Δεν ελπίζω σε τίποτα,
δεν φοβάμαι σε τίποτα,
είμαι λέφτερος!

Αναλαμβάνω την ευθύνη

Ας πούμε οτι τρακάρεις ρε φίλε, οκ;

Είσαι εσύ στον δρόμο και κλείνεις κάποιον άλλον, χτυπάτε, γίνονται σμπαράλια τα αυτοκίνητα και φταις εσύ... μονάχα εσύ και κανένας άλλος. Υπάρχουν δύο επιλογές. Πρώτη να υποστηρίξεις ότι: "Ά γαμήσου μαλάκα, θες να παίξουμε μπουκέτα;" και η δεύτερη: "Συγνώμη ρε φιλαράκο έφταιξα, να θα σου κάνω δήλωση... οκ φέρε και την αστυνομία."

Πόσο εύκολο είναι κάποιος να αναλάβει την ευθύνη; Πολλές φορές δύσκολο αλλά τις περισσότερες είναι πανεύκολο. Και ξέρεις πότε είναι πανεύκολο;;; Όταν ο άλλος, πάρει, δεν πάρει την ευθύνη στα παπάρια του, ίσα ίσα θα σταματήσεις να τον πρήζεις. Ας πούμε ότι ένας δημόσιος υπάλληλος χάσει ή καθυστερήσει ένα πολύ important χαρτί σου. Του λες: "Μα καλά ρε Καραμήτρο, πόσο καιρό το έχεις χάσει/καθυστερήσει" και εκείνος σου απαντά: "Συγνώμη κύριε, αναλαμβάνω την ευθύνη, εγώ φταίω."

Στην περίπτωση του ατυχήματος, έχει σημασία γιατί αν σου ζητησΕΙ συγνώμη ο άλλος, θα αποζημιωθείς για το αυτοκίνητο σου. Στην δεύτερη περίπτωση όμως, εσυ δεν θα κερδίσεις τίποτα, ίσα ίσα, θα σε ξεφορτωθεί ο υπάλληλος... τι θα του κάνεις μήνυση; Χά!

Να λοιπόν, στα αρχίδια του ο πρώην, ο παραπρώην και όλοι οι μελλοντικοί πρωθυπυργοί και υπουργοί μας έχουν όλους μας γραμμένους στα παπαράκια τους... γιατί είναι δημόσιοι υπάλληλοι!

Γι αυτό μην ακούω για κάποιους που παραιτούνται και αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους... είναι πιο ανεύθυνη πρόταση που έχω ακούσει ποτέ. Πιο πολύ μου μοιάζει για αποποίηση των ευθυνών και μπαλάκι που πετιέται στους επόμενους....!

Τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι!

Είσαστε φασίστες και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Η ιδεολογική σας καραμέλα δεν διαφέρει από αυτή της Χρυσής Αυγής όταν επιτίθεται τυφλά σε μετανάστες και αλλοδαπούς. Ούτε καν οι προκηρύξεις σας. Αυτοί απειλούν τους μετανάστες να προσέχουν, εσείς λέτε να προσέχουν οι μπάτσοι. Αυτοί μισούν το χρώμα του δέρματος, εσείς το χρώμα της στολής.
Πικρή η αλήθεια αλλά δεν πολεμάτε το σύστημα. Σφάζετε απλώς τα όργανα. Κόβετε τα κεφαλάκια της Λερναίας Ύδρας και αυτά ξαναβγάινουν διπλά και τριπλά.Και αυτό μόνο φτάνει για να συνεχίζετε ένα βλακώδη πόλεμο με την ΕΛ.ΑΣ. δημιουργώντας θύματα αθώους και άσχετους μπάτσους από τη μία, ενώ η ΕΛ.ΑΣ. στην προσπάθεια της να σας βρει θα δημιουργήσει τα δικά της αθώα και άσχετα θύματα.Τί περιμένετε δηλαδή; Ποιος είναι στόχος σας; Τι καταφέρνετε; Γιατί όπως ενεργείτε, φτάνουμε εκεί με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα απ' αυτό που θέλετε. Να γίνουν ακόμα χειρότεροι οι μπάτσοι, να έχουμε χειρότερη αστυνόμευση.

Δεν υπερασπίζομαι ξαφνικά τους μπάτσους. Κατά καιρούς έχουνε κάνει κι αυτοί χοντρές μαλακίες, και έχουνε φάει κοσμάκη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα ακολουθήσω την στραβή μέθοδο που ακολουθούν αυτοί. Αντίθετα από αυτούς γνωρίζω πώς πίσω από μία κουκούλα κρύβεται ένας άνθρωπος καλός ή κακός που θα κάποια στιγμή κριθεί. Και αντίθετα από εσάς το ίδιο θα κρίνω για κάτω από το καπέλο ενός μπάτσου. Κι όσο μου τη βαράει η αστυνομική ασυδοσία που προστατεύεται από μία στολή, τόσο και η δική σας πίσω από ένα Καλάσνικοφ. Μόνο που όσες διαφορές και να έχουμε ένα τέτοιο όπλο αρνούμαι να το αγγίξω.

Είναι και το άλλο: Ένας ένοπλος επαναστάτης όπως θέλετε να ονομάζεστε είναι έτοιμος να συλληφθεί, να φυλακιστεί ακόμα και να πεθάνει για τις ιδέες του; Μπορείτε να ζήσετε με αυτό το τίμημα ή έχετε την αυταπάτη πώς θα μείνετε ασύλληπτοι μέχρι τα βαθιά σας γεράματα; Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα σκεφτήκατε αυτά πριν αρχίστε να γαζώνετε με Καλάσνικοφ αστυνομικά τμήματα.

Θέλω να πιστεύω πώς μέσα σε ένα εφηβικό επαναστατικό ενθουσιασμό δεν φανταστήκατε εκείνη την ώρα ότι μπορεί από έναν τυφλό πυροβολισμό να υπάρξουν πραγματικά θύματα. Πώς όπως ένα αφελές παιδί δοκιμάσατε να τρομοκρατήσετε τον μεγάλο σας αδερφό πυροβολώντας τον με το όπλο του μπαμπά σας και έτσι φέρατε το ατύχημα.

Γιατί αν διαφορετικά ενεργήσατε τελείως συνειδητά να σκοτώσετε, δεν έχετε μεγάλες διαφορές από τους Φασίστες ή τους Ναζί, άρα το ίδιο θα σας αντιμετωπίσω...

Αναδημοσίευση απο το "Έχουμε πόλεμο μωρό μου".

***

Μην ξεχνάτε, οι τρομοκράτες είναι τριακόσιοι και μαζεύονται όλοι σε ένα κτήριο...

Μουσική ταυτότητα....

Μέσα από διάφορες συζητήσεις σχετικά με μουσική τον τελευταίο καιρό, βρέθηκα στη θέση αναζήτησης μιας ταμπέλας που να με/σε/τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Βλέπω ανθρώπους, όπως έχω δει τον εαυτό μου, να περιμένουν μέσα από την μουσική, να αναδειχθεί ένα μονοπάτι στο οποίο θα βαδίσουν και θα διαμορφώσουν τα συναισθήματα, την όρεξη και γενικά τον τρόπο ζωής (συμπεριφοράς καλύτερα).
Τελικά υπάρχει αυτό που ονομάζουμε "μουσική ταυτότητα";
Έτσι αναρωτήθηκα, τι κάνω εγώ ο ίδιος τόσα χρόνια.

Facts:
Έχω αγοράσει φαρδύ παντελόνι (την εποχή που άκουγα hip-hop)...
Έχω αγοράσει AllStarράκια...
Έχω αγοράσει μπλούζες απο metal bands (οταν ήμουν αμετανόητος metalάς)...
Έχω πάρει πουκάμισα σε διάφορα χρώματα (εεε όχι και ροζ) επειδή γουστάρω....
Έχω πάρει καρφιά για τα χέρια, αλυσίδες και διαφορα Alchemy Gothic μενταγιόν σαν αξεσουάρ....
Κι έχω πάει σε αμέτρητες συναυλίες...
(Όλα αυτά τί είνα; Πράγματα άσχετα απο την ίδια την μουσική...)

Μετάνιωσα για κάποιο απο αυτά; Μάλλον όχι...
Αλλά τι γίνεται για τους ανθρώπους που η μουσική δεν αποτελεί ένα μέσον ψυχαγωγίας και έκφρασης αλλά σαν ένας μια εναλλακτική για ταύτιση με πρόσωπα και καταστάσεις;
Είναι λυπηρό όταν οι άνθρωποι εμμένουν στα χαρακτηριστικά που (ίσως) πλαισιώνουν μια μουσική, και όχι στην ουσία της ίδιας της μουσικής. Όταν το συναισθηματικό φαίνεσθαι (είτε αυτό είναι οργή, είτε είναι κατάθλιψη είναι χαζοχαρουμενιά) είναι αυτό που μετράει περισσότερο από έναν δίσκο με "καλή μουσική". Μπορεί να περάσει από τα αυτιά σου η καλύτερη μουσική και να την χάσεις μόνο και μόνο επειδή ήταν λίγο πιο χαρούμενο ή λίγο πιο brutal απ' ότι θέλεις να ακούσεις.
Τελικά παίρνουμε αυτό που μπορεί η μουσική να μας δώσει ή φτιάχνουμε κατι που μας λείπει;
Ποιος είναι ο σκοπός που εξυπηρετεί η μουσική;

***

Θέλεις μουσική ρε καργιόλη; Εεεε, πάρτα τότε...:
Infidelity - Underestimate me (ωραίο alternative rock από το Ελλαδισταν μας)
(the) Last Drive - Magdalene (από τον τελευταίο τους δίσκο)
Θεοδοσία Τσάτσου - Ζούμε ανάμεσα τους (...κι όχι αυτοί ανάμεσα μας, δυστυχώς)
Bronski Beat - Smalltown Boy (κατι κλασσικό,ηλεκτρονικό και χαορύμενο)
Lacrimosa - Mandira Nabula (γκοθιά για να γουστάρουμε)

Ψωμι χωρίς κόρα για τοστ...

...και βουρ για live με Paradise Lost.

τα έσπασαν... αν και τους βλέπω για 4η φορά (νομίζω),
ήταν απολαυστικότατο ι!

"Το πορτοκαλί" (ή ο Μπάντμαν έχει μουνόψειρες)

Οδηγίες:

1. Πηγαίνετε σε αυτό το καταπληκτικό και ανεπανάληπτο σάιτ: http://www.schizas.com/lexarithmos/index.php

2. Γράφτε το nickname σας (στα ελληνικά, βάρβαροι) και πατήστε enter

3. Με το σύνολο καταπληκτικών λέξεων και εκφράσεων που θα σας βγάλει, γράψτε μια ιστορία. Δε χρειάζεται να βγάζει νόημα. Πρέπει απλά να χρησιμοποιήσετε ΟΛΕΣ τις λέξεις.

4. Ενημερώστε μας για το αποτέλεσμα. We have to know.

Ένα πόστ, ένα κομεντ, κάτι βρε παιδί΄μ!

***

ΠΡΟΣΟΧΗ

Το κείμενο ακολουθεί δεν είναι για ανάγνωση.
Δεν ξέρω τι είναι, αλλά είναι.

Εγω σας προειδοποίησα...
προσίντ γυοίθ γιώρ όουν ρίσκ....

***

Είμαστε, που λες, αραχτοί στο στούντιο και περιμένουμε να τελειώσουν οι διαφημίσεις να ξεκινήσει η εκπομπή. «Σε 5,4,3,2 και….» το σήμα του «Μένουμε Ελλάδα» έπεσε και οι παρουσιαστές ξεκίνησαν το πρόλογο της εκπομπής.

Μετά από λίγο μας καλωσορίζουν κι εμάς τους καλεσμένους. «Από εδώ έχουμε του από, αριστερά στα δεξιά, o κ. Μπάλιντορ γνωστός ανουσιολόγος με PhD στην ζαμανφουτίτιδα, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος στέλεχος του Σύριζα και τον κ. Χενκ τεν Κάτε προπονητή του Βάζελου.

Κι έτσι λοιπόν ξεκίνησε η συζήτηση… ξέρετε, νησιά του Αιγαίου, παραλίες, ‘ξώβυζες κοπέλες και πως αντιμετωπίζει κάποιος το περιστατικό, όταν παίζοντας ρακέτες το μπαλάκι καταλήξει στα «μπαλάκια» του. Σε κάποια φάση βέβαια η συζήτηση πήγε αλλού. Ότι η φωνή του Κόκοτα (του πατέρα φυσικά) έχει χαλάσει και φταίει η κόκα γι’ αυτό, πόσο ωραία είναι η Κρέστενα για διακοπές και ότι τα παρωχημένα γράμματα (όπως το κόππα, το δίγαμα και το σάμπι) της ελληνικής αρχαία αλφαβήτου, δεν υπάρχουν πιά.

Τρελάθηκε φίλε ‘μ. Μέχρι και ο μπούμαν κόντεψε να τρελαθεί. Είχα χάσει την ουσία (από τότε που γενήθηκα), αλλά αυτή η ανουσιότητα με είχε τρελάνει. Σε μία φάση πετάχτηκε κάποιο και είπε: «Ελληγένη λες μαλακίες» κι εκεί κατάλαβα ότι είχαμε και τηλεφωνική σύνδεση αλλά δεν έδωσα βάση, συνέχισα να κοιτώ αποσβολωμένος. Σε μία φάση φρίκαρα, σηκώθηκα όριος (για να δείξω πόσο γαμάτος είμαι) και αναφώνησα «Ειρήνη Υμιν, κύριοι»… και όλοι έβγαλαν τον σκασμό. Αισθάνθηκα λες και ήμουν ο Ιησούς στο secret dinner και μοίραζα την μπομπότα που τρώγανε στην κατοχή των forties.

«Λελοιπόν μάγκες, I know έναν άριστο, Ισπανό ιατρό στη Γενική Κλινική Ίασης Κακίας, άρτια εκπαιδευμένο για την εξάρτηση σας από την μαλακία, γελοία υποκείμενα.». Την στιγμή που τελείωσα την πρόταση μου τα είδα όλα πορτοκαλί. Τεράστιες πορτοκαλί κηλίδες εμφανίσθηκαν παντού. Μεγάλωσαν, έγιναν τεράστια κι ένιωσα να πνίγομαι μέσα σε ένα τεράστιο ποτήρι με Frulife 100% φυσικό χυμό πορτοκάλι, άααλλο φρουτο.

Κάπου στο βάθος υπήρχε μια πόρτα, άργησα όμως να την πάρω χαμπάρι. Έσπρωξα, ευτυχώς ήταν από αλουμίνιο, και μπήκα σε ένα άλλο δωμάτιο… πορτοκαλί και αυτό. Το μοναδικό πράγμα που υπήρχε εκεί ήταν μια γραβάτα. «Γειά σου» μου απευθύνθηκε, εεεε κι εγώ τι να κάνω; Περίμενα να δω ποιος μου μίλησε. «Γειά σου, ξανά, ξένε». Η γραβάτα που μιλάει, αναρωτήθηκα. «Ναι, εγώ σου μιλάω… η γραβάτα. Μάλλον έχεις χαθεί… (σιγή για λίγο) ή μήπως να πω ότι βρήκες τον δρόμο σου;»

Τα μάτια μου γουρλωμένα πάνω στην γραβάτα. Το όνομά μου είναι ‘Κυρίλα’ και είμαι αυτό που μισείς. Είμαι αυτός που σε έβγαλε από το Μαίτρικς.» «Το Μάτριξ εννοείς». «Όχι βλάκα, Μαίτρικς είναι κανονικά το όνομα του, κόψ’τις πολλές ταινίες. Τώρα είσαι λέφτερος. Ξέρεις την πραγματική αλήθεια…»

«… και η ελευθερίαν ην το μέγιστο αγαθό» με είπε η Κυρίλα.

Κι εγω συμφώνησα, εμ, τι θα έκανα.

Εσύ, τι θα έκανες;;;;

***

Λέξεις που χρησιμοποίησα:

ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ = ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ = ΑΡΙΣΤΟ = ΑΡΤΙΟΣ = Η ΙΑΣΙΣ ΚΑΚΙΑΣ = Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ ΗΝ = ΠΛΑΣΤΟ = ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ = ΠΥΡΡΑ = ΙΑΤΡΟΣ = ΚΟΠΠΑ ΔΙΓΑΜΜΑ ΣΑΜΠΙ = ΚΟΚΟΤΑΣ = ΚΡΕΣΤΕΝΑ = Ο ΛΑΟ ΤΣΙ = Ο ΙΣΠΑΝΟΣ = Ο ΕΤΕΡΑΣ = ΜΑΙΤΡΙΚΣ = ΜΠΟΜΠΟΤΑ = ΜΠΟΥΜΑΝ = ΝΤΙΣΙΠΑΛ = ΟΥΣΙΑ = ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ = ΣΑΤΟΙΡ = ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ = ΥΙΑΟΣ = ΤΕΝ ΚΑΤΕ = ΕΛΛΗΓΕΝΗ ΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ = ΕΙΜΑΙ ΓΑΜΑΤΟΣ = ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ = ΕΞΡΤΗΣΗ = ΕΡΓΑΣΙΑ Θ ΘΕΤΙΚΗ

Ανοιχτοί λογαριασμοί....

Να ξέρεις ότι δεν τελειώσαμε οι δυο μας...

μπορεί να έφυγες από κοντά μας, μπορεί να έφυγες από αυτόν τον κόσμο,
αλλά ακόμα σου χρωστάω πράγματα.

Σου χρωστάω μερικές ευτυχισμένες στιγμές...
Και να ξέρεις οτι εγώ, δεν συμβιβάζομαι.
Δεν αρκούμε στο να ξέρω, ότι κάποιος από εκεί ψηλά,
με κοιτά και με φυλάει.

Θέλω κάποιον δίπλα μου,
να του ανταποδώσω τα χιλιάδες πράγματα
μου προσέφερε...
κι εγώ τι έκανα;
Δεν πρόλαβα να σου κάνω τίποτα!
Ελάχιστα.

Γι αυτό να ξέρεις ότι εγώ δεν συμβιβάζομαι με μαλακίες...
χρωστάω πράγματα,
και θέλω να στ' ανταποδώσω!


Να το ξέρεις, εκεί που είσαι,
εμείς οι δυο έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς!

Ρε, άντε και ....

Ακόμα με αυτούς ασχολούμαστε....

(κλικ ον ιτ)

στα δγιάλα!

Μιούζικα:
the Bear Quartet - Northern (κλικ ον ιτ)
απο αυτό το καταπληκτικό indie γκρουπάκι!

Ο πρώτος νες.

Μπορεί διακοπές να μην έκανα...

καλοκαίρι να μην ένιωσα αλλά το φθινόπωρο είναι εδώ. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι μου έλειψε, όπως και ο χειμώνας. η ζέστη μέσα στο σπίτι κι έξω να βρέχει. Πολλές ταινίες, σειρές, ανιμέ, επιτραπέζια....

Παρέα, μπίρες, κρασιά...

Τσάι, γαλλικός καφές και κυρίως, ο πρώτος νες του φθινοπώρου

Πόσο πολύ μου έλειψαν τα παπλώματα, και το χουχούλιασμα δυο σωμάτων κάτω από αυτά. Τα ξεχωρίζουν στο τέρμα του κρεβατιού δυο ζευγάρια πόδια που όλο ανακατεύονται και χάνουν τον δρόμο τους, σε ένα ατελείωτο παιχνίδι.

Και μετά...

άλλος ένας νες καφέ, ζεστός με αφρό!